...οι άνθρωποι κάπως πρέπει να πεθαίνουν για να τους χωρέσει όλους ο πλανήτης...

Η Ρίκα έφυγε από καρκίνο στον πνεύμονα. Μια μορφή καρκίνου που δυστυχώς δεν επιδέχεται χειρουργείου.
Απ' τον ίδιο καρκίνο είχαμε χάσει τη δασκάλα μου στη σχολή κινηματογράφου πριν πολλά χρόνια, τη φωτογράφο Άννα Βηχ, αλλά και την πιανίστρια και φωνή του Τρίτου Προγράμματος, Μαλκίτα Χάγουελ. 
Ο ίδιος γαμημένος καρκίνος, επίσης, που αν τα λέω σωστά πήρε από κοντά μας και τον σκηνοθέτη Νίκο Τριανταφυλλίδη. Αν και λέγεται πως η κύρια αιτία για 
τον καρκίνο αυτό είναι το τσιγάρο, ένας επιφανής ογκολόγος στον Άγιο Σάββα μού'χε πει πως ο καρκίνος κατά 90% είναι κληρονομική ασθένεια. 
Μόνο ένα 10% οφείλεται σε εξωγενείς παράγοντες. 
Θυμάμαι και τη Βικτώρια Μπόζικ, τη γυναίκα που φρόντιζε τη Λένα Πλάτωνος. ''Αυτή η καημένη'' μού'χε πει ο ίδιος γιατρός, ''είναι σίγουρο πως κουβαλούσε 
στο σώμα της τη ραδιενέργεια του Τσέρνομπιλ. 
Σχεδόν 30 χρόνια μετά ο καρκίνος τη θέρισε''...
Απ' την άλλη, δε θα γινόταν να μην υπήρχε ο καρκίνος. 
Οι άνθρωποι κάπως πρέπει να πεθαίνουν για να τους χωρέσει όλους 
ο πλανήτης. 
Δεν είναι τυχαίο πως πρόκειται για μια πανάρχαια ασθένεια χωρίς ακόμη 
τη δυνατότητα ίασης. Ο καρκίνος υπάρχει ή μάλλον συνυπάρχει με τα πιο δυσάρεστα ανθρώπινα συναισθήματα: την απώλεια, τον ψυχικό πόνο, 
το φόβο του θανάτου, το στρες, την ερημιά, την εγκατάλειψη, την ορφάνια...
Οι απώλειες από τον καρκίνο ισοδυναμούν με απώλειες ενός πολέμου που καθένας άτυχος βιώνει μες το ίδιο του το σπίτι. 
Έτσι όπως το λέω, άτυχος! 
Διότι κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει, είτε είναι 20, είτε 50, είτε 80 ετών. 
Ο καρκίνος δεν κάνει διακρίσεις, εξαρτάται μόνο απ' το πόσο διαθέσιμος είναι 
να σε κατασπαράξει ή να σε βαρεθεί και να σε παρατήσει. 
Η Ρίκα υπήρξε αξιοπρεπής ως το τέλος. 
Μόνο όταν άρχισε η αντίστροφη μέτρηση, πριν από λίγες εβδομάδες, γνωστοποίησαν το δράμα της οι κουτσομπολίστικες φυλλάδες και τα μεσημεριανάδικα. 
Αν υπήρχε περίπτωση να επιβιώσει, τη φαντάζομαι είτε να γελάει μαζί τους, 
είτε να τους κάνει μηνύσεις. Αν δεν υπήρχαν δηλαδή όλοι αυτοί, η είδηση 
του θανάτου της σήμερα θα έσκαγε σαν βόμβα. 
Θα ήθελα να της γράψω κάτι από καρδιάς, αλλά εξαντλώ εδώ μέσα τη 
γραφή μου. Ίσως είναι από τις σπάνιες φορές που αδυνατώ να δεχτώ 
το βιολογικό θάνατο ενός ολοζώντανου, δραστήριου και καλοσυνάτου συνανθρώπου μας...Antonis Boskoitis

φωτό από i-rena