...κατά την Βικτωριανή εποχή, η φωτογραφία ήταν ακόμη σπάνια
και πολύ δαπανηρή...
ιοι δε φωτογράφοι σπανιότατοι τεχνίτες.
Το να φωτογραφηθείς ήταν μια επένδυση πανάκριβη, και ζήτημα να
κατάφερνες να το κάνεις 1-2 φορές στη ζωή σου.
Βάλε και τη τεράστια θνησιμότητα, - οφειλόμενη στην φτώχια,
στην πρώιμη ιατρική, κλπ. κλπ) ο κόσμος πέθαινε, η δε παιδική
θνησιμότητα ξεπερνούσε το 40% (4 στα 10 παιδάκια πέθαιναν
πριν να κλείσουν το 3ο έτος της ζωής τους, χωρίς να υπολογίσουμε
την περιγενετική θνησιμότητα που ξεπερνούσε το 50 % ).
Έτσι, προκειμένου να υπάρχει καταγραφή κάποιου μέλους της οικογένειας
που πέθαινε αιφνιδίως το φωτογράφιζαν.
Επίσης, λόγω των αποστάσεων και των μέσων μαζικής μεταφοράς ήταν
δύσκολο για συγγενείς ή φίλους να παραστούν σε μια κηδεία που απείχε
περισσότερο από 1 ημέρα από εκεί που διέμεναν, έτσι η πενθούσα οικογένεια
έστελνε φωτό στους συγγενείς προς ανάμνηση του αποθανόντος.
Δεν είναι κανένα μακάβριο έθιμο, ούτε έχει κάποια χαιρέκακη ρίζα.
Ήταν απλά ο μόνος τρόπος να διατηρήσεις στη μνήμη συγγενών
και φίλων ένα αγαπημένο πρόσωπο που για κάποιο λόγο απεβίωσε
και δεν είχε προλάβει να φωτογραφηθεί ζωντανό,
εξ' ου και οι ζωντανές πόζες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου