. . . συνεχώς αυτή σιωπή με οδηγεί σε μονοπάτια που δεν μπόρεσα ποτέ να διασχίσω...
Όσες φορές κι αν προσπάθησα , αγριόχορτα και ζιζάνια εμπόδιζαν την πορεία μου...
Σκοτάδι βαθύ , να το κόψεις με το μαχαίρι , στο μονοπάτι οι πέτρες αστερέωτες
να κατρακυλούν κι εσύ ερχόσουνα βασανιστικά στην σκέψη σαν να ήθελες να την κλέψεις...
Μπορεί να το πεις όνειρο μα μπορεί και αλήθεια , τι σημασία έχει να συχνοδιαβαίνεις
τις κατακόμβες της σκέψης μου....
Μονολογώ και πάλι , το ξέρω , μα εσύ με κάνεις να μην μπορώ να ησυχάσω....
Σου ζήτησα να αλαργιέψεις αλλά εγώ σε καλώ καταπατώντας τις επιθυμίες μου....
Θολό και πάλι το ξέφωτο που κάνει τα όνειρα μας να φωτίζονται .
Μην κλάψεις αγαπημένη , ξέρω πως το σκοτάδι κρύβει την παρουσία μου.
Γιώργος Παπουτσάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου