Σελίδες

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Η γέννηση της Ακτινοθεραπείας στην αυγή του 20ου αιώνα.




Στις 8 Νοεμβρίου 1885 ο W. C. Roentgen (1845-1923) ανακάλυψε ένα νέο είδος ακτίνων, τις ακτίνες Χ καi στις 23 Ιανουαρίου 1896 ο ίδιος ανακοίνωσε
την ανακάλυψη αυτή σε συνεδρίαση της Εταιρείας Φυσικής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Wurzburg της Γερμανίας.
Η ιστορία αναφέρει ότι είχε προηγηθεί, στις 28 Δεκεμβρίου 1895, πρόδρομη ανακοίνωση τουRoentgen που είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό της ίδιας Εταιρείας.
Για την ανακάλυψή του
αυτή τιμήθηκε με το βραβείο Nobel το 1903.
Ετσι γεννήθηκε η ακτινολογία, που πρόσθεσε στην ιατρική νέες ερευνητικές, διαγνωστικές αλλά και θεραπευτικές ιδιότητες.
Η γέννηση της ακτινοθεραπείας δεν είναι τόσο ξεκάθαρη ιστορικά.
Ο άγγλος ακτινοφυσικός R. F. Mould τονίζει ότι ο δερματολόγος Leopold Freund, στη Βιέννη, ήταν ο πρώτος που εφάρμοσε τις ακτίνες Χ θεραπευτικά, τον Ιανουάριο του 1896 σε ένα κορίτσι
ηλικίας 5 ετών, με ένα λίαν ευμεγέθη τριχωτό σπίλο της ράχης.
Η περίπτωση αυτή δημοσιεύτηκε αρχικά στο Wiener Medizinische Wochenschriff, το Μάρτιο του 1897 με την
υποστήριξη και του δερματολόγου Moritz Kaposi.
Ο 28χρονος τότε ειδικευόμενος στην δερματολογία Freund χρησιμοποίησε τις ακτίνες Χ στην περίπτωση αυτή, επειδή
είχε υπ' όψη του περιστατικά ακτινικής δερματίτιδος και αλωπεκίας που είχαν ήδη δημοσιευθεί σε ιατρικά περιοδικά και τον ημερήσιο τύπο.
Ο Freund περιέγραψε με λεπτομέρεια τα τεχνικά
χαρακτηριστικά του μηχανήματος παραγωγής των ακτίνων Χ που χρησιμοποίησε και ήταν ο πρώτος που επιχείρησε να μετρήσει την παροχή των ακτίνων Χ και την διεισδυτική τους ικανότητα.
Επίσης, με κατάλληλα πειράματα απέδειξε ότι η βιολογική δράση των ακτίνων Χ οφειλόταν στις καθοδικές ακτίνες, και όχι στις ανοδικές ή στο ηλεκτρικό ρεύμα, όπως πίστευαν αρκετοί.
Η θεραπεία άρχισε στις 24 Νοεμβρίου 1896, διαρκούσε 2 ώρες ημερησίως και η απόσταση πηγής - δέρματος ήταν 10 εκατοστά. Τριχόπτωση εμφανίσθηκε την 11η ημέρα της θεραπείας και
την 19η ημέρα εμφανίσθηκε ακτινική δερματίτις.
Συνολικά, ο σπίλος ακτινοβολήθηκε για 42 ώρες.
Στις 18 Ιανουαρίου 1897, στην περιοχή του ακτινοβοληθέντος
δέρματος παρουσιάσθηκαν ερύθημα και εξελκώσεις, καθώς και πυρετός.
Επούλωση παρατηρήθηκε τον Μάρτιο 1897 και αργότερα, η ασθενής υποβλήθηκε σε χειρουργικές επεμβάσεις για την αντιμετώπιση των δερματικών επιπλοκών.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι στον Freund είχε απαγορευθεί η χρήση των μηχανημάτων παραγωγής ακτίνων Χ στο Νοσοκομείο της Βιέννης από τους παθολόγους.
Ετσι, για την θεραπεία αυτή χρησιμοποίησε το μηχάνημα του Imperial and Royal Graphical School and
Research Institute, που στην πραγματικότητα ήταν σχολή φωτογραφίας!
Από αυτή του την εμπειρία, ο Freund συμπέρανε ότι ακτινοθεραπεία διάρκειας 20 ωρών είναι αρκετή για την
επίτευξη της τριχόπτωσης και ότι μεγαλύτερης διάρκειας ακτινοθεραπεία "δυνατόν να έχει
ανεπιθύμητα και ίσως επικίνδυνα αποτελέσματα".
Η ασθενής έζησε μέχρι την ηλικία των 80 ετών.
Η σύγχρονη ακτινοθεραπευτική εποχή χαρακτηρίζεται κυρίως απο την πρόοδο της τεχνολογίας στον τομέα των ακτινοθεραπευτικών μηχανημάτων και απο την εισβολή της μοριακής βιολογίας στην προσπάθεια των ειδικών αφ’ ενός μεν να εξηγήσουν τα
ακτινοβιολογικά φαινόμενα, αφ’ ετέρου δε να μεγιστοποιήσουν το θεραπευτικό αποτέλεσμα.

Το 1981, οι B. Fertil και E. Malaise περιγράφουν την έννοια της ενδογενούς ακτινοευαισθησίας των κυττάρων και ανοίγουν το κεφάλαιο των εργαστηριακών δοκιμασιών
(predictive assays) που πιθανόν να επιτρέψουν μελλοντικά την "ανίχνευση" υποομάδων
ασθενών που θα πρέπει να υποβάλλονται σε μη κλασσικά σχήματα ακτινοθεραπείας, για
μεγιστοποίηση του θεραπευτικού αποτελέσματος.
Ο R. Withers περιγράφει τα διαφορετικά φαινόμενα που διέπουν την επιδιόρθωση της βλάβης που προκαλεί η ιοντίζουσα ακτινοβολία σε ιστούς που ανταποκρίνονται γρήγορα ή αργά στην ακτινοβολία και ανακοινώνει ότι ο ρυθμός πολλαπλασιασμού των καρκινικών
κυττάρων δυνατόν να επιταχύνεται μετά την ακτινοβόληση.
Η παρατήρηση αυτή ενίσχυσε την εφαρμογή στην κλινική πράξη τροποποιημένων σχημάτων ακτινοθεραπείας
(υπερκλασματοποιημένη, επιταχυνόμενη).
Οι J. Hendry και H. Thames περιγράφουν το 1986, την ανταπόκριση διαφόρων
φυσιολογικών ιστών στην ακτινοβολία και προτείνουν την έννοια της "μονάδας διάσωσης
ιστού", που ορίζεται σαν ο (υποθετικά) ελάχιστος αριθμός των λειτουργικών μονάδων ενός
ιστού που απαιτούνται ώστε ο ιστός να διατηρεί την λειτουργικότητα του.
Ο L. Thompson, το 1990, κλωνοποιεί το πρώτο ανθρώπινο γονίδιο που σχετίζεται με το φαινόμενο της ακτινοευαισθησίας και βρίσκεται στο χρωμόσωμα 19.
Στο γονίδιο δόθηκε το κωδικό όνομα
XRCC 1 (X-ray Repair Cross Complementing).

http://www.thalys.gr/pagesgr/sapfo/istorika_stoixeia.pdf

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου