Εδώ και δυο χρόνια ο Λάμπρος Κωνσταντάρας απομονωμένος σ΄ενα διαμέρισμα στη Βάρκιζα ,
με τη γυναίκα του, έχει κόψει τον ομφάλιο λώρο με τον έξω κόσμο... Ποιός, ο ηθοποιός που βρισκότανε σε αέναη κίνηση, έσφυζε από ζωή πάνω στη σκηνή του θεάτρου, μπροστά στα φώτα και τις κάμερες, ανάμεσα στους φίλους και τις θαυμάστριες, στον ανώνυμο κόσμο που τον λάτρευε...Τώρα έχει χάσει τη φωνή του και συνεννοείται ακόμα και με τον γιό του Δημήτρη, με νοήματα...
Όταν τον είδα, βρισκόταν ανακαθιστός στο κρεβάτι του με φανελίτσα και σλιπάκι. Άντρακλας. Απαράλλαχτος όπως πριν 25 χρόνια, που έπαιζε τερματοφύλακας στην ομάδα των ηθοποιών κατά των δημοσιογράφων...
-Γειά σου παιχταρά τερματοφύλακα, του είπα, έσκυψα και τον φίλησα.
Το βλέμμα του καρφώθηκε σαν μαχαιριά στα μάτια μου. Και τα δικά του, τα καταγάλανα, βουρκώσανε...
...Κι΄όταν κάποιοι θαυμαστές περνάνε κάτω από τη βεράντα του στο πρώτο όροφο και τον γνωρίζουν, αυτός τους γνέφει με το σήμα της νίκης... Γιατί ο Λαμπρούκος, αν και κλεισμένος σιωπηλά στον εαυτό του, ξέρει πως έχει νικήσει όλα τα ανθρώπινα πάθη...Τον εγωισμό, την αλαζονεία, την απληστία και τόσα άλλα...
... Βουβός αλλά χαμογελαστός...Του μιλούσα και μου απαντούσε στο μπλοκάκι...
- Θα ξανάρθω, του είπα.
Με κοίταξε κατάματα και έγραψε στο χαρτί <<ίσως να μη ξανασυναντηθούμε>>...
Φεύγοντας, είχα την εντύπωση ότι ο Λάμπρος Κωνσταντάρας δεν άντεχε βουβός, απομονωμένος από τον κόσμο... Ήθελε να φύγει, για να τον θυμούνται όπως ήταν στη ζωή, στη σκηνή και να μη σχολιάζουν με θλίψη ότι είχε χάσει τη φωνή του, την ενεργητικότητά του, έγκλειστος σε ένα σπίτι μακριά από το θέατρο και το στούντιο...
-Γειά σου παιχταρά τερματοφύλακα, του είπα, έσκυψα και τον φίλησα.
Το βλέμμα του καρφώθηκε σαν μαχαιριά στα μάτια μου. Και τα δικά του, τα καταγάλανα, βουρκώσανε...
...Κι΄όταν κάποιοι θαυμαστές περνάνε κάτω από τη βεράντα του στο πρώτο όροφο και τον γνωρίζουν, αυτός τους γνέφει με το σήμα της νίκης... Γιατί ο Λαμπρούκος, αν και κλεισμένος σιωπηλά στον εαυτό του, ξέρει πως έχει νικήσει όλα τα ανθρώπινα πάθη...Τον εγωισμό, την αλαζονεία, την απληστία και τόσα άλλα...
... Βουβός αλλά χαμογελαστός...Του μιλούσα και μου απαντούσε στο μπλοκάκι...
- Θα ξανάρθω, του είπα.
Με κοίταξε κατάματα και έγραψε στο χαρτί <<ίσως να μη ξανασυναντηθούμε>>...
Φεύγοντας, είχα την εντύπωση ότι ο Λάμπρος Κωνσταντάρας δεν άντεχε βουβός, απομονωμένος από τον κόσμο... Ήθελε να φύγει, για να τον θυμούνται όπως ήταν στη ζωή, στη σκηνή και να μη σχολιάζουν με θλίψη ότι είχε χάσει τη φωνή του, την ενεργητικότητά του, έγκλειστος σε ένα σπίτι μακριά από το θέατρο και το στούντιο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου