ΠΑΓΩΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ...αφουγκραστείτε τα παιδιά σας...

Το κρίμα δεν είναι μόνο για ένα παιδί. 
Είναι και για μια ολόκληρη κοινωνία ρατσισμού, φόβου 
και μίσους που φτιάξαμε...
η υποκρισία του τί θα πεί η γειτονιά ,ο κόσμος...
νά πού έφτασε η αγριότητα τού νά είσαι διαφορετικός
θύμα μιάς υποκριτικής κοινωνίας πού γνωρίζει- καλύπτει 
και δέν βοηθά και ξέρει πολύ καλά να βγάζει κορώνες ...
μετά... όταν είναι πολύ αργά!
 Δυστυχώς κάποιοι έχουν την αξία της ζωής για παιχνίδι... 
 Ώρα περισυλλογής!!!!!! 
Ο Μεγάλος που καταδικάστηκε από τους τίποτα...
πόσο σκληρή και άδικη είσαι ζωή...
Οι κοινωνίες αντιλαμβάνονται την Ευαισθησία ως αδυναμία...
Πόσο Μεγάλη είναι η Αδυναμία τους... ίσως όση και η Ντροπή τους.
....ΑΝΕΚΑΘΕΝ η ομορφιά και η διαφορετικότητα ξυπνούσαν ζωώδη ένστικτα...
που νομίζουν ότι ο βιολογικός τους θάνατος θα τις αφανίσει...
...Τι κοινωνική ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ...τι ΑΔΙΚΟ...τι ΜΑΤΑΙΟ !!!...

.

...νιώθω βαθύτατη θλίψη και ντροπή. 
Δε μπορώ να σκεφτώ, 
τι αισθάνονται οι γονείς του!

φΡ



----->
Ο Αλέξης Ζορμπάς και η ποιητική της ομοκοινωνικότητας

http://www.mod-langs.ox.ac.uk

*Ο Καζαντζάκης στον 21ο αιώνα
*Πρακτικά Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρείου
---->

Ωδή σ' ένα παιδάκι

*ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Αρι, μαζί με σένα
έφυγαν όλοι τώρα.
Αφρόντιστα έχουν μείνει
τα έπιπλα, και τα δώρα
γυρεύουν τα χεράκια
που σαλεύουν σαν κρίνοι.


Ερημικά, σωπαίνουν,
πρωτογνώριστα μέρη,
οι σκάλες, τα δωμάτια.
Ούτε κανείς πια ξέρει
αν πάλι θ' ανατείλουν
τα παιδικά σου μάτια.
Ανοιγοκλείνω τις πόρτες,
μπαίνω παντού, μιλάω
λόγια πικρά στους τοίχους,
χωρίς αιτία γελάω,
θέλοντας να ξυπνήσω
τους κοιμισμένους ήχους.
Στην άδεια ζαρντινιέρα
τα παιχνίδια σου βάνω.
Η μαϊμού σου καβάλα
στο προβατάκι πάνω.
Ύστερα η πεταλούδα
με τα φτερά μεγάλα.
(Κλυδωνίζεται τώρα,
ως τα θεμέλια φρίττει,
και το πηγαίνει ο Χρόνος
το πατρικό μου σπίτι.
Αξαφνα βλέπω να 'μαι
ο τελευταίος, ο μόνος.)


Ευτυχίζω σε σένα
τις ερχόμενες τύχες,
την άγνοια του κόσμου,
το χαμόγελο που είχες,


ω άγγελε παραστάτη,


ω παρήγορο φως μου!




 "Μα από την κόλαση μου, σου φωνάζω: 
Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω". 

*Γαλάτεια Καζαντζάκη