«Jamais plus nous ne boirons si jeunes» // ...ποτέ δεν θα ξαναπιούμε τόσο νέοι...

... Ω, πόσα μπορεί να πει μια παροιμία των παλιών 
καλών γλεντζέδων της Ωβέρνης!

Αλκοόλ και Λόγος, μέρος Ι

Του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη

bookpress.gr

Αν και διάβασα πολύ, ήπια ακόμα περισσότερο. Έγραψα πολύ λιγότερο 
απ’ τους περισσότερους ανθρώπους που γράφουν, αλλά ήπια πολύ περισσότερο 
απ’ τους περισσότερους ανθρώπους που πίνουν. 
Μπορώ να λογαριάζω τον εαυτό μου μεταξύ εκείνων για τους οποίους 
ο Μπαλτάσαρ Γκραθιάν, αναφερόμενος σε μια ελίτ ευδιάκριτη μόνον ανάμεσα 
στους Γερμανούς –αλλά εν προκειμένω αδικώντας υπερβολικά τους Γάλλους, 
όπως νομίζω ότι έχω ήδη δείξει– θα έλεγε: 
«Υπάρχουν κάποιοι που μέθυσαν μόνο μια φορά, αλλά αυτό κράτησε 
για όλη τους τη ζωή».

*Γκι Ντεμπόρ 
Πανηγυρικός

Δέστε την ιστορία των ιδεών. Το αλκοόλ λύνει τη γλώσσα. 
Είναι η πνευματικότητα τραβηγμένη έως τον παραλογισμό της λογικής, 
είναι ο νους που προσπαθεί να κατανοήσει μέχρι τρέλας γιατί να υπάρχει 
η κοινωνία αυτή, τούτη η Βασιλεία της Αδικίας.

*Μαργκερίτ Ντυράς
Αυτοβιογραφία

Το αλκοόλ βιώνεται σε πλήρη συμφιλίωση με την καθημερινή ζωή. 
Διατηρώντας φιλίες με το νερό, με το γέλιο, με το φιλί και με το κλάμα 
αναδείχνεται σε ισόβιο συνοδό τής ύπαρξης.

*Κωστής Παπαγιώργης
Περί Μέθης

περισσότερα εδώ: http://www.bookpress.gr


...« Το αλκοόλ φτιάχτηκε για να αντέχεται το κενό του σύμπαντος, 
η ισορροπία των πλανητών, η ατάραχη κυκλική τους τροχιά 
μες στο διάστημα, η σιωπηλή τους αδιαφορία προς τον τόπο 
τής δικής σας οδύνης. 
Ο άνθρωπος που πίνει είναι ένας άνθρωπος διαπλανητικός. 
Σ’ έναν χώρο διαπλανητικό κινείται»...

*από...Tzoutzi Mantzourani