Σελίδες

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Το νούμερο 31328...



Το βιβλίο είναι ένα συγκλονιστικό χρονικό για τον σωματικό πόνο. 

Οταν κάποιος κριτικός σημείωνε για το ύφος του βιβλίου 
«έχει κάτι απ΄ τη φονική λαμπρότητα των πολεμικών όπλων, 
τη φονική λαμπρότητα του αδυσώπητου φωτός», ο ίδιος ο Βενέζης 
απάντησε: 
«Αλλά εγώ δε μιλώ για το ύφος. 
Λέω για την καυτή ύλη, για τη σάρκα που στάζει το αίμα της και 
πλημμυρίζει τις σελίδες του. Για την ανθρώπινη καρδιά που σπαράζει, 
όχι για την ψυχή. Εδώ μέσα δεν υπάρχει ψυχή, δεν υπάρχει περιθώριο 
για ταξίδι σε χώρους της μεταφυσικής». 

Το Νούμερο 31328 είναι η ίδια η ταυτότητα του συγγραφέα, 

τότε που παιδί 18 χρόνων οδηγήθηκε από τους Τούρκους στα 
κάτεργα της Ανατολής. 
Στην αρχική του μορφή γράφτηκε το 1924 και ξαναδουλεύτηκε το 1931, οπότε εκδόθηκε για πρώτη φορά. 
Οταν γράφτηκε και δημοσιεύθηκε το Νούμερο 31328, τα γεγονότα ήταν 
ακόμη νωπά. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε μόλις περάσει, αλλά στην 
ελληνική λογοτεχνία δεν είχε καταγραφεί ικανοποιητικά, όπως σημειώνουν 
οι έλληνες κριτικοί της ιστορίας της λογοτεχνίας, σε αντίθεση με τους 
ξένους συγγραφείς που είχαν δώσει μερικά εμβληματικά μυθιστορήματα 
(Ρεμάρκ, Μπαρμπύς, Ντορζελές κ.ά). 
Ο Ηλίας Βενέζης τολμά να ασχοληθεί νωρίς με την καυτή ύλη που συγκροτεί 
η προσωπική του περιπέτεια. 

Πρόκειται για ένα βιβλίο-ντοκουμέντο με θέμα τη ζωή στα 

Τάγματα Εργασίας (τα περιβόητα «αμελέ ταμπουρού») και αφηγητή 
και πρωταγωνιστή τον ίδιο τον συγγραφέα. 
Τα Τάγματα Εργασίας τα είχαν συγκροτήσει οι Τούρκοι με τους 
πρώτους διωγμούς από το 1914 και αποτέλεσαν χώρο μαρτυρίου 
για χιλιάδες ανθρώπους μετά τη μικρασιατική ήττα. 
Ο Βενέζης σύρθηκε βίαια στα Τάγματα Εργασίας και είναι ένας από 
τους ελάχιστους που κατόρθωσαν να επιζήσουν. 
Το βιβλίο του είναι ένα συνεχές σφυροκόπημα του αναγνώστη με 
εξιστορήσεις βασανιστηρίων, εξευτελισμών και οδυνηρών πόνων. 
Ο άνθρωπος είναι ένας αριθμός, χωρίς πρόσωπο, που σέρνεται μέσα 
στο βασανιζόμενο πλήθος, μια ύπαρξη χωρίς κανενός είδους αξία, 
μέσα στη φρίκη, στον παραλογισμό και στην παραφροσύνη του πολέμου. 
Οι κριτικοί σημειώνουν ότι ο Βενέζης δεν κάνει διάκρισηστον οίκτο του 
ανάμεσα σε βασανιζόμενους και βασανιστές. 
Και αυτό είναι κάτι που θα του δώσει παγκόσμια αξία και αναγνώριση. 
Λίγο αργότερα ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θα καταστήσει το Νούμερο 31328 επίκαιρο και πάλι. 

«Ηταν η μέρα που γύριζα στη Μυτιλήνη από τα κάτεργα της Ανατολής. 
Η αποβάθρα ήταν γεμάτη κόσμο. Ολοι ήθελαν να μου σφίξουν το χέρι, 
να μου μιλήσουν, να με ρωτήσουν για τους δικούς τους, που είχαν μείνει 
στην απέναντι αιολική γη...

Τότε πλησίασε ένας άγνωστος άνθρωπος, ο Μυριβήλης! 

Μου έσφιξε το χέρι και με ρώτησε:
- Τι σκοπεύεις να κάνεις τώρα;
- Να ξεχάσω! είπα απλά.
- Πρέπει να τα γράψεις όλα.
- Ολα; ρώτησα με αγωνία.
- Ολα».

Ετσι άρχισαν όλα. 

Ο Ηλίας Βενέζης μόλις έχει γυρίσει στη Μυτιλήνη, ύστερα από 
την αιχμαλωσία του από τους νικητές Τούρκους στα κάτεργα της 
Ανατολής, και περιγράφει σε μια συνέντευξή του 
(«Απογευματινή», 5.6.1969) πώς ο Μυριβήλης τον έπεισε να αρχίσει 
να γράφει τα δεινά του. Από αυτές τις προσωπικές μαρτυρίες προέκυψε 
η άτυπη τριλογία Αιολική Γη, Το Νο 31328, Γαλήνη, η οποία εκφράζει 
και τις τρεις περιόδους των περιπετειών των Ελλήνων της αιολικής γης, 
πριν, κατά και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. 

Το Νούμερο 31328 είναι το πρώτο κατά χρονική σειρά μυθιστόρημα 
του Ηλία Βενέζη και σημαντικό έργο της ελληνικής λογοτεχνίας 
με συνεχείς επανεκδόσεις από το 1931 μέχρι σήμερα.
Αποτέλεσμα εικόνας για 31328 βενεζης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου