... καιρό είχες να θυμηθείς ότι ...

... όταν δε μπορείς.....
όταν νοιάζεσαι χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι...
όταν δεν περνάει απο το χέρι σου...
όταν... δεν...
σου έχει τύχει να θέλεις και να μη μπορείς;

Να αναρωτιέσαι πώς θα ήταν αν...;
όταν βρίσκεις κάτι απο το πουθενά και το μέλλον γίνεται παρελθόν χωρίς να υπήρξε ποτέ παρόν.
Όταν βρίσκεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται,
να αναρωτιέται και να φαντάζεται... δε θα πω ονειρεύεται γιατί είναι επικίνδυνο.
Αλλά δε μπορείς να συγκρατηθείς... σου άρεσε.

Έχεις κάτι στο μυαλό σου να τριγυρίζει, όμορφα και ενοχλητικά...
γιατί ξέρεις, ξέρεις το μέλλον και το μετέτρεψες σε παρελθόν μόλις τώρα.

 Μα δε σταματάς να χαμογελάς... συνεχίζεις...νιώθεις,
με κάθε δευτερόλεπτο, με κάθε χτύπο μέσα σου... ξέρεις που απευθύνονται...
και χαμογελάς...μη λυπάσαι, δεν έχασες κάτι που είχες,
μια διαφορετική σκέψη ήταν, με ένα άγγιγμα έρωτα και δυο δάκρυα.
Το ένα χαράς και το άλλο λύπης...
της λύπης όμως το σκουπίζεις γρήγορα με το χέρι, δε θές να υπάρχει.
Το άλλο όμως, το αφήνεις να ταξιδέψει στο πρόσωπό σου
να μάθει κάθε πτυχή, κάθε χαρακτηριστκό, κάθε σημάδι σου...
και εύχεσαι να είναι αργό το ταξίδι του, για να μη σβήσει ποτέ το συναίσθημα...
και όταν πλέον φτάσει στο στόμα σου, το παίρνεις μέσα σου με τόση προσμονή,
σα να μην έχεις γευτεί θάλασσα ποτέ.
Η πιο γλυκιά αρμύρα που μπορείς να αναζητήσεις και να μη βρεις πουθενά αλλού...
καιρό είχες να θυμηθείς ότι η καρδιά σου βρίσκεται στη θέση της,
οτι δεν έχει πάψει να χτυπάει, έστω κι αν την έβαλες στην άκρη του κόσμου σου,
στο τέλος του μυαλού σου, εκεί όπου προσμένουν οι άκαρπες σκέψεις
να την σκεπάσουν και να της αλλάξουν χρώμα...
άκου...σήκω τώρα... άργησες...
θα χάσεις το τρένο..... και δε ξέρεις αν θα περάσει άλλο... !