....παρά ο όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει...

Ανδρείκελα Σαν να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη. 
Σαν να μένουμε ακόμα στην ανυπαρξία. 
Σκοτάδι γύρω κι ούτε μια μαρμαρυγή. άνθρωποι στων 
άλλων τη φαντασία. 
Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό ανδρείκελα στης μοίρας 
τα τυφλά δυο χέρια, χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό, άτονα, 
κοιτώντας παθητικά τ' αστέρια. 
Μακρινή τώρα είναι για μας η κάθε χαρά. 
Η ελπίδα και η νιότη έννοια αφηρημένη. άλλος δεν ξέρει ότι 
βρισκόμαστε παρά ο όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει. 
Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός κι άμα δεν ήταν 
η βαθιά λύπη μες στο σώμα κι άμα δεν ήταν στην ψυχή 
ο πραγματικός πόνος μας να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα.


*Κώστας Καρυωτάκης


--------------------

Το ποίημα «Ανδρείκελα» περιέχεται στη συλλογή «Ελεγεία και σάτιρες» 

του Κώστα Καρυωτάκη, η οποία τυπώθηκε το 1927.

Με μια πικρή αίσθηση ηττοπάθειας να κυριαρχεί στους στίχους του ποιήματος, 

και με την εύλογη εντύπωση πως πρόκειται για τα λόγια ενός ανθρώπου 

αφημένου στην απαισιοδοξία και τη μοιρολατρία, 

ο Καρυωτάκης δίνει επί της ουσίας ένα αριστοτεχνικά συγκαλυμμένο 

πολιτικό σχόλιο για την εποχή του. 

Τα ανδρείκελα δεν είναι παρά οι πολίτες εκείνης της περιόδου, 

οι οποίοι βιώνοντας τον πρωτοφανή αντίκτυπο της αποτυχημένης 

εκστρατείας στη Μικρά Ασία, μένουν αδύναμοι παρατηρητές μιας βίαιης 

αλλαγής στη ζωή τους....[...]latistor