H Marilyn κι εγω...απο την perfomance για την Διπλωματικη εργασια μου στην Α.Σ.Κ.Τ. (1984)... από τον Νίκο Σαριδάκη

''...Τα ''ειδωλα'' υπαρχουν οχι μονο για την οικονομικη εκμεταλλευση αυτων 
που τα κατασκευαζουν και τα προωθουν...

...υπαρχουν επειδη δινουν ''σαρκα και οστα'' στις ενδομυχες αναγκες και επιθυμιες 
εκεινων στους οποιους ''απευθυνονται''...

...σε ολους οσοι ειχαμε/εχουμε ''ειδωλα''...που για ανεξηγητους λογους νιωθουμε 
την αναγκη να τα εχουμε...μας χρειαζονται για να συνεχισουμε, εχοντας την αισθηση 
οτι κανουν τη ζωη μας ομορφοτερη...
... Ισως η προσπαθεια απομυθοποιησης του ''ειδωλου'', και η ''επανακατασκευη'' 
των επι μερους εξωτερικων χαρακτηριστικων που το κανουν ξεχωριστο, 
να ειναι ο τροπος για να εξηγησουμε την ελξη που ασκει σε μας...την αναγκη 
να υπαρχει στη ζωη μας...
...μονο που δεν ειναι μονο τα εξωτερικα χαρακτηριστικα...αλλα και η ψυχη του ειδωλου, 
που δεν επαναλαμβανεται, ουτε αντικαθισταται, ουτε αντιγραφεται...
...Ισως τελικα γι αυτο να παραμενει ιδανικα προσωπικη η αναγκη μας για την υπαρξη 
ενος συγκεκριμενου και διαφορετικου στον καθ' εναν απο μας ''ειδωλου''....''
Αυτες τις σκεψεις εκανα επηρεασμενος απο την ελξη που μου ασκουσε το βλεμμα 
της Μεριλιν και τα συναισθηματα που μου δημιουργουνταν καθε φορα που η 
ματια μου επεφτε πανω της, κατι που μου ειχε γινει συνεχης αναγκη, εμμονη θα ελεγα, 
για πολυ καιρο. 
Ηταν τοτε στα μακρινα χρονια της νεοτητας μου... τα χρονια που ημουν ερωτευμενος 
με τους παντες και τα παντα...
Την περιοδο εκεινη επρεπε να αποφασισω για το θεμα της διπλωματικης μου εργασιας, 
τα τελευταια χρονια των σπουδων μου στην ΑΣΚΤ (1982-'83), οπου ημουν 
υποχρεωμενος να καταθεσω ενα φακελλο με εργα ζωγραφικης.
Αποφασισα να εχω σαν θεμα μου την ''MARILYN'', επηρεασμενος και απο την Pop Art 
που μου ασκουσε ιδιαιτερη γοητεια, εφτιαξα περιπου 30 εργα ζωγραφικης-collage... 
μονο που δε μου εφτανε αυτο....οι σκηνογραφικες-ενδυματολογικες ανησυχιες μου ζητουσαν να ''δικαιωθουν'' παραλληλα με τις ζωγραφικες...
Ετσι σκεφτηκα να παρουσιασω ταυτοχρονα στην επιτροπη των καθηγητων και μια perfonmance...κατι πρωτογνωρο για την πραγματικοτητα της εποχης εκεινης 
στην ΑΣΚΤ, η οποια ωστοσο ηταν παντα ανοιχτη για νεες προτασεις ...

Σε μια προσπαθεια ταυτισης μου με τον απομυθοποιητη/ επαναδημιουργο του ειδωλου ''Μεριλιν'' με την συμβολικη παρουσια της παντοτεινης ''φιλης ζωης'' 
Kleopatra Zarbi - Kleo Zarbi που ''μεταλλαχθηκε'' σε Μεριλιν,, τραβηξα μια σειρα 
απο slides, (στις 19 Ιουνιου 1984) , που η προβολη τους σε συγκεκριμενη σειρα 
και με ελεγχομενη απο μενα ταχυτητα θα παρουσιαζε αυτην ακριβως την ''επαναδημιουργια'' μεσω των εξωτερικων στοιχειων που χαρακτηριζουν την Μεριλιν 
και την ταυτιση με την ''καλυτερη μου φιλη'' του δικου μου νεου ''ειδωλου''...
...στην αναπαρασταση της πασιγνωστης σκηνης απο το ''Επτα Χρονια Φαγουρα'' 
που ο χρονος καθιερωσε σαν σημειο αναφορας της Αμερικανικης κουλτουρας 
και του ''Αμερικανικου Ονειρου'' που απο τις αρχες του 20ου αιωνα, τοσο 
προσπαθησαν/προσπαθουν να επιβληθει παγκοσμιως, αν και ολοι αντιλαμβανομαστε 
πια την ματαιοτητα του εγχειρηματος και το οτι σχεδον παντα το ''Happy End'' τρωει 
τα παιδια του για να υπαρξει...
Η αφηγηση των εικονων ξεκιναει με την παρουσιαση των πρωταγωνιστων, τη σχεση 
που εχουν μεταξυ τους, το φτιαξιμο ενος-ενος των χαρακτηριστικων της Μεριλιν 
που μεταμορφωνουν την Κλεοπατρα, την φωτογραφιση με την προσπαθεια αναπαραστασης των συναισθηματων και της αισθησης που η Μεριλιν ενιωσε 
και μας μεταφερει οταν η απροσμενη εμφανιση του αερα την ξαφνιαζει και με 
αυθορμητη ''ηδονη'' δεχεται το φυσημα του...με εναλλασσομενες ασπρομαυρες 
και εγχρωμες εικονες της real με την ''real'' που μυθοποιουν την απομυθοποιηση, 
μεχρι το τελευταιο κλικ της υποκλισης των τριων μας ...
Ταυτοχρονα θα υπηρχε και η ζωντανη παρουσια της ''Μεριλιν'' πισω απο ενα 
διαφανο καθρεφτη, ακινητη με τα ποδια μισανοιχτα πανω στη σχαρα και τα χερια 
ακινητα στην προσπαθεια να συγκρατησουν το φορεμα με τον αερα να ερχεται 
απο κατω κανοντας το να ανεμιζει...
Η παρουσιαση του φακελου της διπλωματικης μου καθυστερησε 2 χρονια τελικα...
ο Δασκαλος ειχε ηδη παρει συνταξη...εκτεθηκαν τα 30 εργα ζωγραφικης-collage... 
πηρα το πτυχιο μου...η performance δεν εγινε ποτε....μου εμεινε η σειρα με τα slides...
και το αντιγραφο του λευκου πλισσαρισμενου φουστανιου που ραψαμε, με τα λευκα ψηλοτακουνα πεδιλα και τα σκουλαρικια που ειχα φτιαξει μονος μου...
Το 2000 στην παρασταση που σκηνογραφησα στην Πειραματικη Σκηνη-Αδειο Χωρο 
στο υπογειο του Εθνικου Θεατρου, το ''Η Μεριλιν Μονροε Συναντα τον 
Ροδολφο Βαλεντινο'', εστησα μια installation στον σκηνικο χωρο, με το αυτο το λευκο φορεμα 
σχηματοποιημενο σε αδειο σωμα να αιωρειται και να ανεμιζει και τα πεδιλα να πατουν 
στη σχαρα...ο αερας φυσαγε απο κατω....αλλα το σωμα της δεν ηταν εκει...
Τα ''ειδωλα'' υπαρχουν επειδη εχουμε αναγκη να πιστευουμε στην ''αληθεια'' 
της ομορφιας τους...ειναι ανθρωπινη αναγκη τελικα... εστω κι αν αυτα ειναι ενα 
στιγμιαιο μισοκλεισμα ματιων, ενα στημενης ωραιοπαθειας πλησιασμα των ωμων, 
ενα υπαινικτικο ακκισμα παντοτεινα υποσχομενης ηδυπαθειας και ''αθωου'' ερωτισμου 
η ενα τραγουδι απο τρεμαμενη ψιθυριστη φωνη που χα'ι'δευει τα αυτια και κανει 
την καρδια να σκιρτα...

Μεγαλωσαμε πια...συνειδητα απομυθοποιοντας τα ''ειδωλα'' μας και επανατοποθετοντας 
τα στη θεση του μυθου που τους αξιζει, ξερουμε καλα τους λογους που τους επιτρεπουμε να ασκουν την ελξη τους πανω μας....για να μην πω, οτι την επιζητουμε κιολας...

...36 εικονες-καρε για τα 36 χρονια της Marilyn που στις 5 Αυγουστου 1962 
ξεπληρωσαν με θανατο το ''Αμερικανικο Ονειρο'' της...

(Την τελικη αισθητικη επεξεργασια των slides-φωτογραφιων και την μετατροπη τους 
σε video, εκανα τις μερες αυτες, τον Αυγουστο του 2015)

ΔΕΙΤΕ το video...https://www.facebook.com/100006111099696/videos/1645079702372384/

Νικος Σαριδακης
https://www.facebook.com/photo.php?fbid