Φανοστατης Πλατειας Εξαρχειων. Μαζι με τον διδυμο του, που βρισκεται στην Πλατεια Αγιου Γεωργιου στην Κυψελη, κοσμουσαν το κατεδαφισμενο Δημοτικο Θεατρο του Ερνεστου Τσιλλερ στην Πλατεια Κοτζια --> με ένα εξαιρετικά κατατοπιστικό κείμενο γιά την ιστορία του εν λόγω θεάτρου,από τήν κ.Μερτικα!!!!!

Ο διδυμος Φανοστατης στην Πλατεια Αγιου Γεωργιου- Κυψελη.



Nikos Kavadas

------------------------->

Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή το Θέατρο χρησιμοποιήθηκε για την φιλοξενία προσφύγων. Για μεγάλο διάστημα στα θεωρεία και τα καμαρίνια του στεγάστηκαν εκατοντάδες άνθρωποι με αποτέλεσμα να προκληθούν εκτεταμένες φθορές. Ο δριμύς χειμώνας του `22 έκανε τους πρόσφυγες να καίνε σε πρόχειρες φουφούδες μεγάλο μέρος των σκηνικών προκειμένου να ζεσταθούν. Οι τελευταίοι πρόσφυγες εγκαταλείπουν μετά από πιέσεις το Δημοτικό Θέατρο το 1927 όταν τους διέθεσε καταλύματα ο Δήμος.


Μετά από αυτά ο δήμαρχος Σπ. Πάτσης αναθέτει στον αρχιτέκτονα Ε. Λαζαρίδη την εκπόνηση μελέτης ανακαίνισης. Οι εργασίες ανάπλασης επιδιόρθωσαν την είσοδο αντικατέστησαν όλα τα καθίσματα και ανακαινίστηκε όλος ο εσωτερικός διάκοσμος. Παράλληλα, αυξήθηκε ο χώρος της σκηνής προστέθηκε κεντρική θέρμανση και ηλεκτροφωτισμός.

Οι εργασίες ήταν σχεδόν στα μισά όταν ανέλαβε το 1929 τη δημαρχία ο Σπ. Μερκούρης. Ο νέος δήμαρχος αντιμετώπισε αμέσως σοβαρά οικονομικά προβλήματα και έδωσε εντολή να σταματήσουν οι εργασίες στο Δημοτικό Θέατρο.

Τότε βρήκαν πολλοί την ευκαιρία να αρχίσουν συνεχόμενες κλοπές στο Θέατρο και ένα εκτεταμένο πλιάτσικο. Σε μικρό χρονικό διάστημα είχε αφαιρεθεί από το εσωτερικό του ο,τι ήταν εμπορεύσιμο. Το Δημοτικό Θέατρο είχε μπει σε περίοδο παρακμής.

Αυτός που εικάζεται ότι έφερε πρώτος την ιδέα της κατεδάφισης ήταν ο Ιωαν. Δροσόπουλος διοικητής της Εθνικής Τράπεζας από το 1928. Έβλεπε καθημερινά το ρημαγμένο κτίριο από το γραφείο του στην οδό Αιόλου. Θεωρώντας δυσχερή και ασύμφορη την επισκευή του πρότεινε στο δήμαρχο Κ. Κοτζιά την κατεδάφισή του. Η ιδέα υιοθετείται και μετά και την εισήγηση του προέδρου του Τεχνικού Επιμελητηρίου Αν. Δημητρακόπουλου, το Δημοτικό Συμβούλιο αποφασίζει στις 16 Μαΐου του 1939 την κατεδάφισή του.

Έτσι η Πλατεία Δημοτικού Θεάτρου έμεινε σήμερα στον αθηναίο με το όνομα του δημάρχου που κατεδάφισε το Δημοτικό Θέατρο! Το γεγονός δικαιολογείται λόγω της δυσχέρειας που υπήρχε στο μεσοπόλεμο, ωστόσο η κατεδάφιση του Δημοτικού Θεάτρου στέρησε από την πρωτεύουσα ένα αισθητικό και πνευματικό στολίδι. 

Το Δημοτικό Θέατρο βρίσκονταν στην δεξιά πλευρά της σημερινής Πλατείας Κοτζιά (Εθνικής Ανεξαρτησίας τώρα) και σχεδόν μπροστά από το κτίριο του παλαιού ΤΤΤ (Ταχυδρομείου) όπου σήμερα κατέχει η Εθνική Τράπεζα. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του `90 τα θεμέλια του Δημοτικού Θεάτρου βρίσκονταν σχεδόν στο μέσο την πλατείας εξαιτίας της αρχαιολογικής έρευνας που εκτελούνταν για παραπάνω από μια δεκαετία.

Το Δημοτικό Θέατρο της Αθήνας είναι ένα κλασικό παράδειγμα που αναδεικνύει τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που κατά καιρούς δημιουργούνται στην Ελλάδα και δυσχεραίνουν την ανάπτυξη πρωτοβουλιών για έργα από ιδιώτες. Από την άλλη βέβαια φανερώνει και την τυπική έως μηδαμινή φροντίδα και ενδιαφέρον που είχε η τοπική αυτοδιοίκηση για τον πολιτισμό στην πρωτεύουσα. Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμα και σήμερα ο Δήμος Αθηναίων δεν διαθέτει δικό του Θέατρο σε αντίθεση με άλλους μικρότερους σε έκταση και πληθυσμό Δήμους της περιφέρειας. Φωτεινές εξαιρέσεις κάποια πολιτιστικά κέντρα και πολυχώροι (Πολυχώρος «Καλουτά» στο Ν. Κόσμο, Αμφιθέατρο 9,84 στο Γκάζι) που δημιουργήθηκαν από τα μέσα του `80 και μετά αλλά δεν έχουν την δυναμική ενός καθ’ αυτού θεάτρου.


*από τήν κ. Soti Mertika