Απαντήσεις στην ερώτηση αυτή και σε άλλες σχετικές με τις εξαφανίσεις παιδιών θα δώσει ο ψυχολόγος Δημήτρης Μπουρσινός από «Το Χαμόγελο του Παιδιού», Συντονιστής του Τμήματος Πρόληψης και Ευαισθητοποίησης Μαθητών,Εκπαιδευτικών,Γονέων και Κηδεμόνων, ενημερώνοντας τους γονείς για το σοβαρό αυτό θέμα, στο δωρεάν σεμινάριο του infokids.gr με τίτλο «Εξαφανίσεις παιδιών: Μύθοι και αλήθειες», που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 2 Νοεμβρίου και ώρα 12.00-14.00 στα Public Συντάγματος.
Η νέα σχολική χρονιά ξεκίνησε και οι γονείς, μεταξύ άλλων, ανησυχούν και για τη στάση του σώματος των παιδιών τους. Φράσεις, όπως «πίσω τους ώμους» ή «μην καμπουριάζεις»,είναι συχνές στην προσπάθεια να αποτρέψουμε το παιδί από την κακή στάση σώματος. Χρειάζεται μήπως και κάτι άλλο; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Ο μέσος άνθρωπος μέχρι το 2ο έτος της ηλικίας του, θα έχει μάθει σχεδόν τα μισά από όσα θα μάθει μια ζωή! Από το να κάθεται στην "έδρα" και να εντοπίζει την πηγή ήχων, μέχρι την γεύση και την επιλογή εύγευστων τροφών. Επιπλέον, μέχρι τα 5 του έτη ζωής, θα γνωρίζει πολύ καλά,
«Συγγνώμη, ταπεινά για τα πρέπει που σας είπαμε και
ήταν τα μισά για πέταμα».
Αγαπημένα μας παιδιά.
Σε μια χώρα που καταρρέει
την ώρα ακριβώς που εσείς χτίζετε το μέλλον σας συγχωρήστε μας.
Συγχωρήστε μας για αυτά που σας παραδίδουμε, για όσα ρημαγμένα τοπία καλείστε να ανορθώσετε, για όσες έννοιες πρέπει να επαναπροσδιορίσετε, συγχωρήστε μας για τις
φορές που σας απογοητεύσαμε, για όσες φορές δεν ήμασταν εκεί γιατί τρέχαμε να προλάβουμε, για την ομορφιά που δεν σας δείξαμε, για τις ερωτήσεις σας που φιμώσαμε, για όσα άχρηστα σας βάλαμε να μάθετε και να ξεχάσετε μετά από το διαγώνισμα, συγχωρήστε μας γιατί σας κλέψαμε όλη τη χαρά της ανακάλυψης της γνώσης μέσα από την επιβολή της.
Πράξη αγάπης από μικρούς μαθητές σχολείου στη Βάρκιζα που υιοθέτησαν ένα ανάπηρο σκυλάκι και ένα γαϊδουράκι. Οι μαθητές της τρίτης τάξης του Δημοτικού θα μάθουν πάρα πολλά από αυτήν την υιοθεσία, όπως το πως θα φροντίζεις ένα ζώο σωστά και υπεύθυνα!
Η σχολική άρνηση είναι μια κατάσταση που διαγιγνώσκεται τόσο κατά την παιδική, όσο και αργότερα κατά την εφηβική ηλικία και αφορά στην ακούσια μη παρακολούθηση του σχολείου, συνοδευόμενη από συναισθήματα άγχους κατά τον αποχωρισμό από τους γονείς ή από το σπίτι (Καραγιάννης, 1994).
Λίγα λόγια για τον θεσμό Κάθε πρωτάκι του σχολείου, υιοθετείται στην αρχή της χρονιάς από ένα εκτάκι. Το εκτάκι αναλαμβάνει να το προστατεύει, να το καθοδηγεί και να το βοηθάει καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Έτσι το πρωτάκι ξέρει ότι μπορεί να
...μια νέα σχολική χρονιά ξεκίνησε και σύμφωνα με τις δηλώσεις της υπουργού Παιδείας, «όλα είναι έτοιμα στα σχολεία για τους νέους μαθητές». Δυστυχώς όμως όχι για όλους, αφού τίποτα δεν έχει γίνει για την υποδοχή των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και την αντιμετώπιση των περιστατικών σχολικού εκφοβισμού (γνωστού κι ως bullying).
Η ένταξη των Τρικάλων στο πρόγραμμα «BioCanteens sustainable school meals for green and healthy localfood systems» θα στηρίζεται σε αγνές πρώτες ύλες. Πέρα από αυτό θα βοηθήσει σημαντικά και στην τόνοση της τοπικής οικονομίας. Το πρώτο σχολικό κυλικείο της Ελλάδας, με βιολογικά προϊόντα βρίσκεται στα Τρίκαλα.
*Γράφει η ΕκπαιδευτικόςΆννα Τιρικανίδου Όλοι όσοι διαπιστώνετε έλλειμμα παιδείας και πολιτισμού στη συμπεριφορά των Ελλήνων, αφιερώστε λίγο χρόνο, για ν' αναλογιστείτε τ' ακόλουθα:
Η ετήσια καλοκαιρινή γιορτή του 16ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας έκρυβε φέτος μια μικρή και συνάμα συγκινητική έκπληξη. Στην πραγματικότητα φανέρωσε μια αλήθεια. Παρουσίασε το αληθινό πρόσωπο μιας ζωής δύσκολης μεν, συναρπαστικής δε, που αποφάσισαν να προσφέρουν δύο γονείς στο κωφό παιδί τους. Όλα ξεκίνησαν όταν στη σχολική γιορτή μια μαθήτρια εκφώνησε τα τραγούδια που οι γονείς «θα …δουν και σίγουρα δε θα ακούσουν». Προς στιγμή οι παρευρισκόμενοι έδωσαν την ερμηνεία ότι η μαθήτρια έκανε λάθος στο ρήμα που χρησιμοποίησε.
..κόντρα σε μια γκρίζα καθημερινότητα, που συχνά αποχρωματίζεται όλο και περισσότερο από τα άγχη και τα αδιέξοδα, το 4ο Λύκειο Καλαμαριάς μετέτρεψε το ισόγειο του σχολείου του
Τελείωσε ακόμη μια σχολική χρονιά, δώσαμε τους τίτλους σπουδών και αποχαιρετίσαμε τους μαθητές για το καλοκαίρι. 21 χρόνια στην υπηρεσία σε Δημοτικά Σχολεία και οι γονείς που ήρθαν να με ρωτήσουν για την παρουσία τού παιδιού τους στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής όλα αυτά τα χρόνια μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών. 7 με 8 γονείς σε 21 χρόνια.
Στενοχωριέμαι αφάνταστα όταν βλέπω παιδιά να βγαίνουν από τις αίθουσες των Πανελλαδικών Εξετάσεων με δάκρυα στα μάτια. Όχι, δεν είναι οι μαθητές που δεν προετοιμάστηκαν καλά. Είναι οι μαθητές και οι μαθήτριες που σ’ όλη τους τη σχολική ζωή προσπάθησαν να είναι συνεπείς, που διάβασαν πολύ και διαπιστώνουν ότι για κάποιους "υψηλούς νόες" του Υπουργείου που βάζουν τα θέματα, η προσπάθειά τους δεν είναι αρκετή.
Τα σχολικά χρόνια δεν ήταν και τα καλύτερα που πέρασα. Την όλη δυσκολία πολλαπλασιάζε το γεγονός ότι έχω δυσλεξία. Ακόμα και τώρα υπάρχουν φορές που μου την λένε όταν κάνω ορθογραφίκα λάθη ρε φίλε.. Για ένα παιδί με δυσλεξία είναι ένα κολαστήριο ο κόσμος από όταν θα γεννηθεί μέχρι να πεθάνει. Απλά καπου, είτε βρίσκει ανθρώπους που το νιώθουν και άλλοτε καταλήγει αντικοινωνικος. Όντας δυσλεκτικος έβλεπα απλά τα πράγματα με άλλο τρόπο. Δυσκολεύομουν να μιλήσω με τα παιδιά στο σχολείο γιατί ενώ ήθελα τόσα να πω δεν έβρισκα τι πω,ακόμα το παθαίνω αυτό. Το εκπεδευτικό σύστημα; επιεικώς απαράδεκτο.