Η μακρά άσκηση της Ογκολογίας σε δημόσιο αντικαρκινικό νοσοκομείο βρίσκεται στο υπέδαφος αυτού του ημερολογίου
που αποτολμά να γίνει βιβλίο. Στις σελίδες του, σπαρακτικά βιωμένες αληθινές ιστορίες αναπλάθονται μαζί με διεισδυτικούς –ζοφερούς ή λυτρωτικούς– στοχασμούς πάνω στα αβέβαια σύνορα της ζωής και του θανάτου.
«Όλοι ακολουθούν αλλότριους δρόμους και όλοι συγκλίνουν
στην ίδια πόρτα, την πόρτα του ιατρείου ως προθάλαμου του τέλους∙ όπως στον λαιμό του μπουκαλιού πριν την έξοδο στο αφιλόξενο ή και φιλόξενο χάος . . .
Εκεί παραφυλάω και τους περιμένω, όπως οι παπάδες μάς τη στήνουν στην Έξοδο – μοιάζουμε άλλωστε πολύ γιατροί και παπάδες, ακόμη και στα “διόδια”. Το “εκεί” είναι το ιατρείο απ’ όπου θα περάσουν όλοι, αλλιώς η έξοδος δεν επιτρέπεται.
Τα δικά μου “διόδια” είναι η εμπειρία τους∙ από χρόνια συλλέγω το απόσταγμα των αφηγήσεων και το αποθηκεύω . . . Υποκλέπτω τα λόγια τους . . .
Μαζεύω ό,τι απομένει από το παραλήρημα του έμβιου δρόμου καθενός . . .
