Λήμνος_Γυμνάσιο Μύρινας_σπιτάκια από λάστιχα αυτοκινήτου για τις αδέσποτες γατούλες

...οι μαθητές του Γυμνασίου Μύρινας με την καθηγήτρια τους,

Τόση μοναξιά...

...μια εικόνα μόνο με διαλύει πάντα στα νοσοκομεία.
Η μοναξιά των μοναχικών ασθενών και η απελπισία 
που είναι αποτυπωμένες 
σε αυτά τα μάτια όταν κοιτούν από μακριά,ξένες αγκαλιές και παρηγοριά...
Υπάρχει και σε νέους υγιείς...
Μοναξιά υπάρχει παντού 
(και πλέον στους περισσότερους,έτσι όπως κάναμε την ζωή μας) αλλά όταν την βιώνεις και εν καιρώ ανάγκης 
κι ανημπόριας (ευρισκόμενος σ ένα νοσοκομείο και ασθενής) είναι τρις χειρότερη...
πίστεψε με!
φΡ

Why are neuro diseases so god-damn awful..?

   
...υπάρχουν μεγάλες μελέτες και συγκεκριμένα η STR1VE και η START οι οποίες έδειξαν εδώ και 100% (91 και 100% αντίστοιχα) επιβίωση χωρίς μόνιμη υποστήριξη της αναπνοής.

Η ζωή μου με την Διώνη: 2.920 μέρες το πιο όμορφο αληθινό παραμύθι…»

«…Στις 6 Σεπτεμβρίου 2011 στις 9 το πρωί σε μέρος 
που ποτέ μου δεν είχα ξαναπάει και μετά από 20 μέρες συνεχούς αναζήτησης και πλήρους απογοήτευσης πως σίγουρα έχεις πεθάνει, ως εκ θαύματος επιτέλους 
σε βρήκα. Στην πιο δύσκολη ψυχολογικά στιγμή της 
ζωής μου. Τότε που όλα φάνταζαν ανυπέρβλητα εμπόδια, 
τότε που όλα έδειχναν να μην έχουν ουσία. 
Μέσα στο πένθος μου, μέσα στη μοναξιά μου, μέσα στον θυμό μου.

Γράφει για τις Ιστορίες Αδέσποτων η Παπαποστόλου Κατερίνα, 
Εκπαιδευτικός με Εξειδίκευση στην Ειδική Αγωγή, 
Εκπαιδεύτρια Σκύλων, Συγγραφέας και Ιδρύτρια Ζω.Ε.Σ.

Ibn Taymiyyah...ακόμη και η σκιά σου σε εγκαταλείπει μόλις βρεθείς στο σκοτάδι...

...σ' αυτό τον κόσμο να μη βασίζεσαι πολύ σε κανένα,
γιατί ακόμη και η σκιά σου σε εγκαταλείπει
μόλις βρεθείς στο σκοτάδι...

*Ibn Taymiyyah

custa fechar algumas portas...

custa dizer adeus a algumas pessoas. custa praticar 
o desapego. custa escolhermo-nos a nós, em primeiro lugar.
é. custa muito fazer algumas escolhas, custa tomar decisões que fazem doer (a nós e aos outros), custa mudar de estrada, trocar o conhecido de todos os dias, pelo desconhecido, o incerto, o sei-lá-se-vai-correr-bem. custa encher as mãos de esperança e confiar 
nos recomeços.
mas custa mais dar O passo que sabemos certo 
(para nós) porque o mundo teima em levantar a sua voz, em achar que sabe melhor do que nós o que sentimos, em pôr-se em bicos de pés para falar da nossa vida, em apontar o dedo sem se pôr primeiro 
no nosso lugar e gritar que isso, de escolher, é desistir.
mas não. escolher ser [mais] feliz nunca será desistir. escolher ser [mais] feliz será sempre e só escolher 
ser mais feliz. e tu mereces.

...σταγόνα στην άκρη … του χρόνου

Παγωμένη σταγόνα στην άκρη… 
του χρόνου
*Φωτογραφία: Γιώργος Χρηστινίδης

Όταν οι σκύλοι γίνονται Δάσκαλοι

Ένας σκύλος Δάσκαλος μέσα σε μία τάξη βοηθά τους μαθητές να ξεφύγουν από τον εγωκεντρικό τρόπο σκέψης και να δουν 
τα πράγματα από μία εντελώς διαφορετική, 
ως τότε, οπτική. Με αυτόν τον τρόπο ένας μαθητής αρχίζει σιγά σιγά να κατακτά την ικανότητα να συναισθάνεται,αποκτώντας 
τη λεγόμενη ενσυναίσθηση.
Ο μικρός του φίλος θα είναι πάντα εκεί να 
τον ακούσει! 
Από τη φύση του κοινωνικό ον που έχει την ικανότητα να προσφέρει αγάπη ανιδιοτελώς 
και απροσχημάτιστα, θα είναι πάντα ένας προσεκτικός ακροατής για τον μαθητή. 
Ένας μαθητής που ντρέπεται να διαβάσει δυνατά, μπορεί πλέον να διαβάσει χαμηλόφωνα και να ακούσει ο σκύλος Δάσκαλος!