...κ'ειμαι σε μία καμπίνα σου όπως εσύ μεσ'στην καρδιά μου.Α.Ε

 Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Άσπρο στο σώμα σου και κίτρινο στις τσιμινιέρες
Διότι βαρέθηκες τα βρωμερά νερά των αγκυροβολίων

Δ. Λιαντίνης: Οι χαώδεις διαφορές του Έλληνα με τον "Ελληνοέλληνα"

Ο "Ελληνοέλληνας"
Όλα καλά και περίκαλα τά 'χουμε με την πατρίδα. Με το έθνος, την ιστορία μας, 
και τους «αρχαίους ημών πρόγονοι».
Μόνο που ξεχάσαμε ένα. Πως εμείς οι νέοι με τους αρχαίους έλληνες έχουμε τόσα 
κοινά, όσα ο χασαποσφαγέας με τις κορδέλες, και η μοδίστρα με τα κριάρια.

"Ο Σεφέρης μιλά κάπου για «ευρωπαϊκό ελληνισμό» και για «ελληνικό ελληνισμό»

Πρέπει να τον ιδούμε να δέρνεται και να τον περονιάζει ως 

το κόκαλο η νεροποντή όλης αυτής της εθνοφυλετικής προβληματικής. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ισομέτρητο αντίκρυσμα της ευθύνης στην επιτίμηση που μας απευθύνει: 

«Κράτησε έναν κατάλογο από τις ανοησίες που κυκλοφορούν 
στην Ελλάδα. Πρόσεξε τον επιδερμισμό των ανθρώπων, 
την αμάθειά τους,την κακεντρέχειά τους, την ασυνειδησία τους». 

(Μ1, 13). 

Πρέπει να τον ανακαλύψουμε να περπατά απομόναχος, και 

να τον υποβαστάζει ο Δευκαλίων σε μια Ελλάδα που τη σάρωσε 

η λάσπη: 

«Κατά βάθος οι ατυχίες μου είναι δίκαιες: είμαι τέλεια ξένος 
από αυτό τον κόσμο. Είναι σωστό αυτός ο κόσμος να με αποκλείει». (Μ4, 123)

Λιαντίνης...Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει...

Μια από τις τελευταίες σημαντικές στιγμές της ζωής του. 
Το γράμμα του αποχαιρετισμού.

«Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης 
για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες 
νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας 
τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. 
Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.

Έζησα έρημος και ισχυρός.
Λιαντίνης.—»

..δύο γάρ ἐστιν ἅ τις ἂν ἀποδοίη Σωκράτει δικαίως, τούς τ᾽ ἐπακτικοὺς λόγους καὶ τὸ ὁρίζεσθαι καθόλου...

«Δύο είναι οι αιτίες για τις οποίες ο Σωκράτης ανέβηκε και μαρμάρωσε στο περίοπτο βάθρο του, μας λέει το σπουδαίο εγγόνι του στα γράμματα, που γεννήθηκε δεκαπέντε χρόνους μετά το θάνατο του Σωκράτη, ο Αριστοτέλης.
Η μία ότι εδίδαξε το "ὁρίζεσθαι καθόλου", και η άλλη ότι επινόησε τους "ἐπακτικούς λόγους".*

Γκέμμα...η επικίνδυνη γοητεία της παραφροσύνης…

...μου το ανέφερε κοντινό μου πρόσωπο που πήγε ως την πόρτα της Κόλασης 
με την «Γκέμμα» υπό μάλης –και ευτυχώς γύρισε πίσω σώο, έστω και χωρίς αυτήν! Κατά τη διάρκεια δείπνου σε φιλικό σπίτι, επιχείρησε να αρθρώσει 
υποψία κριτικής για τον συγγραφέα του βιβλίου. Για να εισπράξει την αυστηρή ματιά παρισταμένου –και άκρως μορφωμένου- φιλολόγου, και την παρατήρηση πως «με τέτοιες μορφές δεν έχουμε το δικαίωμα να καταπιανόμαστε 
και να τις αμφισβητούμε»!

Δ. Λιαντίνης: «Εμείς οι νέοι με τους αρχαίους έλληνες έχουμε τόσα κοινά, όσα ο χασαποσφαγέας με τις κορδέλες..»

Όλα καλά και περίκαλα τά 'χουμε με την πατρίδα. Με το έθνος, την ιστορία μας, και τους «αρχαίους ημών πρόγονοι».
Μόνο που ξεχάσαμε ένα. Πως εμείς οι νέοι με τους αρχαίους έλληνες έχουμε τόσα κοινά, όσα ο χασαποσφαγέας με τις κορδέλες, και η μοδίστρα με τα κριάρια.

...στο βουβό σχήμα των προσώπων γράφεται μια πολύ μακρυνή προσδοκία.

«Να γελάς, όταν τα πράγματα γίνουνται απότομα σοβαρά, και στο βουβό σχήμα των προσώπων γράφεται μια πολύ μακρυνή προσδοκία. 
Έτσι που να φαίνεται ότι υπάρχει το βάθος.
Και να θλίβεσαι, όταν το γελοίο διατρέχοντας όλα 
τα στάδια της έκφρασής του φτάνει στο αδιέξοδο: ντρέπεται δηλαδή τον ίδιο τον εαυτό του.»
*Δημήτρης Λιαντίνης 
"Homo Educandus"

...εν αρχή ην ο δάσκαλος.Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν,δε θα ήταν όμως οι κοινωνίες...

«Ιδέ ο δάσκαλος
Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δε θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δε θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιαχτά, τα συνθήματα.

Περί "κατεστημένης τάξης" και "επαναστατικής νοοτροπίας"....Δημήτρης Λιαντίνης

«Η διακριτική μεταχείριση των ανθρώπων από τη φύση είναι ένας νόμος που τον έκαμε παρανομία η επέμβαση του ανθρώπου με την εισαγωγή του αιτήματος της άκριτης ισότητας μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι.
Αιτία αυτής της επέμβασης ήταν από το ένα μέρος 
η λαιμαργία και η οίηση των από τη φύση ευνοημένων, και από το άλλο η υστέρηση και 
ο φθόνος των από τη φύση ανεπίλεκτων.
Και στις δύο περιπτώσεις ένα στενόκαρδο, πλεγματικό, και κοντόθωρο – που στη 
βάση του όμως βρίσκουνται καθαρά υλιστικές προκείμενες – αντίκρυσμα του φαινομένου 
της ποικιλίας ως προς τις φυσικές δωρεές επεξεργάστηκε το αφύσικο πλαίσιο του ανταγωνιστικού νόμου μέσα 
στον ιστορικό κόσμο.

...να μελετάς τα νεοελληνικά γράμματα, χωρίς παράλληλα να ενημερώνεσαι ευρύτερα, είναι σα να μελετάς τον αητό στο κλουβί...Δ.Λιαντίνης

"Να μελετάς τα νεοελληνικά γράμματα, χωρίς παράλληλα να ενημερώνεσαι ευρύτερα, είναι σα να μελετάς τον αητό στο κλουβί.
Το αίτημα για ευρύτερη ενημέρωση ξεκινά από το αξίωμα πως τα επόμενα είναι πάντοτε ακόλουθα των προηγούμενων. «Παρθενογένεση στην τέχνη δεν υπάρχει», λέει ο Σεφέρης. (Δοκιμές, 1, 267)

...o χρόνος σμιλεύει τον ακατέργαστο λίθινο όγκο πληροφοριών σε μαρμάρινα αγάλματα κληρονομιάς!

"Ο αληθινός ποιητής δε γράφει εύκολα, και δε γράφει πολλά, και για να 
του δοθεί στην τελική της μορφή μια οκτάβα ενδέχεται να την ξαναχύσει 
οχτώ και πενήντα έξι φορές.

"discimus vitae". Ο δάσκαλος νά ̓ναι η δύναμη, πράξη ο μαθητής, και το σχολειό γιορτή.

«ΙΔΕ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δε θα ήταν όμως 
οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δε θα υπήρχε η ιστορία.

Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς. Γιατί δεν τον γνωρίζουμε;

Στο προτελευταίο του βιβλίο ο Δ. Λιαντίνης με τίτλο "Τα Ελληνικά" 
θα γράψει:
Γιατί αυτό είναι το μυστήριο της αληθινής ποίησης. 
Να μη συνθέτει απλά το παρόν. 
Αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να εξαργυρώνει και το μέλλον 
στην γοερή τράπεζα της προφητείας. 
Ο μεγάλος ποιητής γίνετε μάντης. 

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ...το προτελευταίο βιβλίο του Δ. Λιαντίνη..."Προορίζονται μόνο για τους φοιτητές και για εκπαιδευτικούς που δεν έχουν περάσει το μεσοστράτι της ζωής τους"...

Με τα λόγια αυτά υποδέχεται ο Λιαντίνης τον επίδοξο αναγνώστη των ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ του και δίνει διαυγές το στίγμα της πρόθεσής του να απευθυνθεί σε νέους και ιδιαίτερα σε νέους δασκάλους. Ανεξάρτητα όμως από την ηλικία και το επαγγελματικό του στάτους, ο καθένας μπορεί και αξίζει να προσεγγίσει το βιβλίο αυτό, αρκεί να ρυθμίσει ανάλογα τις προσλαμβάνουσές του.

Τι έγραψε ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο

Ο Επίκουρος δεν ακούστηκε στον καιρό του, αλλά ούτε και οι υστερινοί τον άκουσαν.

Κατάκτησε χώρες μεγάλες όσο και οι χώρες του Αριστοτέλη και του Αλέξανδρου, και

Δυο εντολές.... *Λιαντίνης

 

"Αυτές είναι οι δύο εντολές που πάνω τους κρέμουνται
οι νόμοι και οι προφητείες της παιδείας.
Να χτίζεις στο μάρμαρο της γνώσης, και 

...ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει...

<..Η αιτία, που ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει είναι ότι έλειψε από τη ζωή μας 

...καθαρός κανίβαλος, με αυθεντικά τα διάσημα του πρωτογονισμού του...

"Μιλάς για την ανθρώπινη αθλιότητα, που γεννιέται από 
την ευθύνη των μεγάλων, και μάλιστα κατονομάζεις και ορισμένους λαούς.

...σε τούτο τον "αιώνα του σιδήρου"

«Καημένα παιδιά. Όσα είσαστε ακόμη ζωντανά. Τι σας μέλλεται να ζήσετε.
Σε τούτο τον "αιώνα του σιδήρου", έτσι όπως τον ετοιμάσαμε εμείς οι ενήλικοι, 
που φοράμε το στέμμα της αφροσύνης.