
Πρέπει να τον ιδούμε να δέρνεται και να τον περονιάζει ως
το κόκαλο η νεροποντή όλης αυτής της εθνοφυλετικής προβληματικής. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ισομέτρητο αντίκρυσμα της ευθύνης στην επιτίμηση που μας απευθύνει:
«Κράτησε έναν κατάλογο από τις ανοησίες που κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Πρόσεξε τον επιδερμισμό των ανθρώπων,
την αμάθειά τους,την κακεντρέχειά τους, την ασυνειδησία τους».
(Μ1, 13).
Πρέπει να τον ανακαλύψουμε να περπατά απομόναχος, και
να τον υποβαστάζει ο Δευκαλίων σε μια Ελλάδα που τη σάρωσε
η λάσπη:
«Κατά βάθος οι ατυχίες μου είναι δίκαιες: είμαι τέλεια ξένος από αυτό τον κόσμο. Είναι σωστό αυτός ο κόσμος να με αποκλείει». (Μ4, 123)












