
Η πόρτα, πραγματικά βαριά, με δυσκολία άνοιξε....
Κλειστός εδώ και χρόνια, μη δίνοντάς του σημασία όταν έπρεπε....[...]
Το εσωτερικό του σταθμού σου υποβάλλει ακαριαία μα και γλυκά την ατμόσφαιρα.
Εντελώς ανέγγιχτο το κτίριο από τις αρχές του 1912 όταν πρωτοχτίστηκε,
με τις μπορντούρες στους τοίχους σε μπορντο νεοκλασσικί, τους πολυελαίους,
τις ψηλές ξύλινες πόρτες, τα χοντρά αθάνατα πλακάκια με τα γεωμετρικά σχήματα,
τα καμπύλα παγκάκια, τα κιόσκια των σταθμαρχών και πληροφοριών,
η εκπληκτική σύνθεση του γκισέ με το ένθετο παλιό ρολόι,
ένα σκαλιστό ξύλινο αριστούργημα απίστευτης σπανιότητας, οι παλιές ταμπέλες
και όλα αυτά λουσμένα με το μοναδικό φως που δίνουν τα κεχριμπαρένια τζάμια.
το τρομερό κρίμα να μένει αναξιοποίητο, μιας και θα μπορούσε να γίνει μια
*εξαιρετικές φωτογραφίες εδώ : http://athensville.blogspot.gr


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου