Η φιλανθρωπία είναι η άλλη όψη της έκπτωσης από τη φυσική κατάσταση ισότητας.
Πριν γίνουμε «φιλάνθρωποι», έχουμε αποδεχθεί το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι
είναι κατώτεροι από μας, έχουν χάσει ωφελήματα που για μας είναι αυτονόητα ή φυσικά:
το σπίτι τους, μια πατρίδα, ένα αξιοπρεπές εισόδημα, μια δουλειά.
Έχουμε, δηλαδή, αποδεχθεί μια αφύσικη κατάσταση ανισότητας.
Στην οποία μπορεί και να έχουμε συμβάλει. Με την απληστία μας,
την ανοχή μας ή τη σιωπή μας.
Σας ακούγεται χυδαίο;
Όμως, δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν την αναδιανομή της δυστυχίας
των θυμάτων επειδή τους είναι αδιανόητη η αναδιανομή του πλούτου των θυτών;
Δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν να οικοδομηθεί στα ερείπια του κοινωνικού
κράτους που οι ίδιοι κατεδάφισαν ένα εθελοντικό υποκατάστατό του;
Δεν είναι πιο χυδαίο οι χρυσοδάκτυλοι της διαπλοκής και του πλιάτσικου
στον κοινωνικό πλούτο να διαγκωνίζονται
σε «μαραθώνιους της αλληλεγγύης»;
Η κοινωνία δεν χρειάζεται «ανιματέρ» του ανθρωπισμού,
ούτε «σελέμπριτι» του πλούτου και της «γκλαμουριάς» για να αφυπνιστούν
τα ανθρωπιστικά ανακλαστικά της.
Χρειάζεται μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, της ανισότητας και
της περιθωριοποίησης.
Συζητάει κανείς γι’ αυτό; Όχι.
Αλλά, όταν θεωρείται αδιανόητο να μείνει ανεξόφλητος ο ομολογιούχος
-κατά κανόνα μέλος του πλουσιότερου 1% του παγκόσμιου πληθυσμού
που ευθύνεται για την εξαθλίωση του φτωχότερου 30%- και αυτονόητο
να «κουρευτεί» ο συνταξιούχος των 600 ευρώ, το αποτέλεσμα είναι θα
είναι αυξάνονται επικίνδυνα οι επαίτες και αποδέκτες της φιλανθρωπίας.
Κι είναι μάλλον απίθανο να εξαγοραστούν η επικινδυνότητα και η σιωπή τους
με τα ψίχουλα της επαιτείας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου