Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ
Κατω απο το βαρος αιωνων, εκει στον ταφο της Αμφιπολης, κοιμαται η ιστορια μας...
ο πολιτισμος μας και η ελπιδα μιας ηθικης αναστασης.
Σε μια εποχη που μας χρειαζεται ακομη και ενας αρχαιος νεκρος για να μας δωσει
υποδορειες ενεσεις αισιοδοξιας, οπως εκεινες των αθλητικων επιτευματων,
απο αθλητες που προπονουνται με δικα τους εξοδα, ιδρωτα και αιμα για να εισπραξουν
ενα μικρας διαρκειας "μπραβο" απο την εξουσια. Οποιος κι αν ειναι ο νεκρος,
θα τον ευτελισει η αντιπολιτευση ("σιγα τ' αβγα" του Τσιπρα,) θα τον αρμεξει μεχρι (δευτερου)
θανατου η κυβερνηση, θα καμωνονται για καιρο οι ασχετοι (πολιτικοι και οχι αρχαιολογοι)
οτι τον ανακαλυψαν και καμια εκατοστη νεα παιδια θα θελησουν να σπουδασουν
την επιστημη, ακομη κι αν δεν ειναι βιοποριστικο επαγγελμα.
Ο νεκρος θα στειλει καλα και θετικα μηνυματα για την απαξιωμενη χωρα μας
και το BBC θα μιλαει για την Ελλαδα του χθες. Ισως ο ταφος της Αμφιπολης
να μας μαθει οτι η ιστορια και ο πολιτισμος μας ειναι ενα πολυτιμο
και ανεκμεταλλευτο κοιτασμα, που αν ειμασταν
πιο εξυπνοι θα ειχε φερει εισοδημα σεβασμου και αναγνωρισης.
Επειδη ομως η ιστορια, οσο παλιωνει, τοσο μεγαλυτερη αξια εχει,
ποτε (ακομη και σημερα) δεν ειναι αργα.
Nico Mastorakis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου