Και μετά τα γατιά...ήρθαν οι ψύλλοι!!!!

Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο


Είχαμε τις κατσαρίδες,είχαμε τα ποντίκια,μαζί τους συμβιώναμε χρόνια ολόκληρα.
Ύστερα αρχίσαμε να έχουμε εφιάλτες με το κουκούλι των τερμιτών να κρέμεται 
απειλητικά από το ταβάνι.
Έπειτα ήρθανε τα γατιά....
.
Η γάτα που μπήκε ποιος ξέρει από πού,γέννησε κι έκανε σπίτι της το Μουσείο,
με όλα τα επακόλουθα.

Και τώρα εν έτει 2014 το Θεατρικό Μουσείο (ή να το λέμε σωστότερα 
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας;;),βρίσκεται στο έλεος των ψύλλων.

Ναι,καλά διαβάσατε, των ψύλλων.
Η παραμονή των γατιών σε συνδυασμό με την μούχλα,την υγρασία,την έλλειψη αερισμού,
τις ακαθαρσίες των γατιών ευνόησε την επιδρομή των ψύλλων.

Έχω αντιμετωπίσει αμέτρητες αντίξοες συνθήκες μέσα στα 24 χρόνια που δουλεύω μέσα 
στο Μουσείο.Λήμματα από τις δημόσιες διπλανές τουαλέτες,σαφάρι ποντικών ακόμη 
και πάνω στα γραφεία,κατσαρίδες διαφόρων ειδών,αλλά εδώ μιλάμε 
για την απόλυτη ΦΡΙΚΗ.

Ένα ραντεβού δύο έγκριτων δημοσιογράφων,της Γιώτας Συκκά από την Καθημερινή 
και της Αντιγόνης Κάραλη από το Έθνος,μαζί με τους φωτογράφους τους,ενδιαφερόμενες 
για την κατάσταση του χώρου και ερχόμενες για ένα ρεπορτάζ,κατέληξε σε άτακτον φυγή..

Σε χρόνο μηδέν ανακαλύψαμε πάνω μας δεκάδες μικρά,σκούρα μαμούνια,άλλα στο δέρμα,
άλλα στα ρούχα μας και η προσπάθεια να απαλλαγούμε από αυτά,πιστέψτε με δεν ήταν καθόλου εύκολη.
Βγήκαμε σαν κυνηγημένοι στον προαύλιο χώρο μη μπορώντας να καταλάβουμε αν αυτό που ζούσαμε 
ήταν αλήθεια ή εφιάλτης.

Εξακολουθήσαμε να προσπαθούμε να βγάλουμε από πάνω μας αυτά τα μικρά μαμούνια,
που ήδη μας είχαν αφήσει έντονες κοκκινίλες.

Χρειάστηκαν αρκετά λεπτά για να συνειδητοποιήσουμε πως αυτά τα πράγματα ήταν ψύλλοι.

Δεν είχα ποτέ μου τέτοια εμπειρία,να τα κτυπάω να φύγουν από το παντελόνι μου και να μη φεύγουν,
σαν να γαντζώνοταν στο ύφασμα.

*Το ρεπορτάζ μετατράπηκε σε θρίλερ για γερά νεύρα.

Σήμερα,μια μέρα μετά με αντισταμινικά και κορτιζονούχες κρέμες,γεμάτη κοκκινίλες,νοιώθω απόγνωση,
απελπισία,αλλά και απέραντη οργή.Οργή που φουσκώνει μέσα μου και καταλήγει σε ένα δριμύ κατηγορώ,
σε μια βαριά καταγγελία προς πάσα κατεύθυνση.Ενάντια σε όποιον υπεύθυνο ανεύθυνο που είχε 
τη δύναμη να κάνει κάτι και δεν έκανε τίποτα αφήνοντας το φορέα σε αυτό το έσχατο χάλι.

Δεν με ενδιαφέρει αν λέγεται κράτος,υπουργείο,προεδρείο,Δ.Σ,υπάλληλοι.
Το κατηγορώ μου είναι για όσους έδειχναν και δείχνουν ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ για την τύχη 
του Θεατρικού Μουσείου.
Για όλους όσους έχουν βάλει το καπελάκι τους στραβά,έχουν αποδεχτεί το θάνατό του,αφήνοντας 
δυο,τρεις ιδεολόγους,''ηλίθιους'' ,να βγάζουν μονίμως το φίδι από την τρύπα και να παλεύουν με θηρία.

Γιατί είναι ευθύνη όχι ενός,αλλά πολλών και διαφόρων που μια δημόσια,πολιτιστική κληρονομιά 
έφτασε να καταστρέφεται και να εξαφανίζεται,γιατί κάποιοι αποφάσισαν να το προσπεράσουν,
να το απαξιώσουν και να ασχοληθούν με πράγματα πιο ''πιασάρικα'' πιο ενδιαφέροντα γι αυτούς.

Εγώ προσωπικά ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ, ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΟΥΣ.

Ας πάψουν πια τα μεγάλα λόγια,τις ψεύτικες υποσχέσεις,την ''κατανόησή'' με την οποία 
μας αντιμετωπίζουν,εννοώ εμάς τους εργαζόμενους.

Αν υπήρχε δικαιοσύνη θα έπρεπε να καθίσουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου,όχι μόνον 
για ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ επιμένω,αλλά και για την καταστροφή του ελληνικού δημόσιου
 πολιτιστικού πλούτου της χώρας.

Για να δούμε τι θα δούμε μετά τους ψύλλους..
Πολύ πιθανόν να βρεθεί και ο..Σήφης κάπου εκεί δίπλα στο καμαρίνι της Λαμπέτη 
ή του Κατράκη,κι ας τον ψάχνουν στην Κρήτη....

ΝΤΡΟΠΗ και ΑΙΣΧΟΣ....




ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΕΔΩ : 

Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο.
https://www.facebook.com/theatrikomouseio?hc_location=timeline