Η παρρησία στην Αρχαία Αθήνα δε δείχνει απλώς το δικαίωμα
να μιλά κανείς ελεύθερα αλλά σημαίνει και τον ειλικρινή λόγο.
Παρρησία είναι το να λες τα πάντα ...
Μία σημασία του παρρησιάζεσθαι είναι το να λέει κανείς την αλήθεια.
Αυτό προϋποθέτει και (εξασφαλίζεται από) τον ηθικό χαρακτήρα.
Πρέπει να υπάρχουν κάποιες ηθικές ποιότητες που να παρέχουν τη δυνατότητα
σε κάποιον να πει την αλήθεια.
Στην πράξη της παρρησίας προαπαιτεί κάποιος να γνωρίζει την αλήθεια
και να μεταδίδει αυτή την αλήθεια στους άλλους.
Η απόδειξη της ειλικρίνειας του παρρησιαστή είναι το κουράγιο.
Απαιτείτα Ι ένας κάποιος βαθμός θάρρους γιατι η Η παρρησία ενέχει ΤΟ ρίσκο
να εναντιωθεί κάποιος στις πεποιθήσεις της πλειοψηφίας.
Επομένως , το παρρησιάζεσθαι είναι παιχνίδι ζωής και θανάτου καθώς
ο παρρησιαστής, αναλαμβάνοντας με θάρρος να πει την αλήθεια,
μπορεί να κινδυνεύσει να τιμωρηθεί αποκαλύπτοντας ένα πολιτικό σκάνδαλο.
- Η αθηναϊκή Δημοκρατία στηριζόταν στο να αποκαλύπτεις αυτό
που έχεις στο νου και να μην αποκρύπτεις τίποτα.
- Κυβερνήσεις που κυβερνούν με φόβο είναι στην ουσία τους τυραννικές.
Αν νομιμοποιούμαστε να ισχυριστούμε ότι η Αθηναϊκή Δημοκρατία απέτυχε,
η αιτία ίσως να ήταν η αδυναμία της να επεκτείνει την εκπαίδευση πέραν
των εύπορων τάξεών της.
- Η παρρησία είναι καθήκον.
Αν θέλει ο πολίτης δε μιλά, είναι ελεύθερος να μη μιλήσει.
Για να πει κάποιος πολίτης την αλήθεια πρέπει να το νιώσει ως καθήκον.
Άρα, η παρρησία συσχετίζεται με την ελευθερία και την αίσθηση καθήκοντος.
Η παρρησία δεν έχει τόσο παθητική σημασία προκειμένου να υποστηρίξει ένα δικαίωμα αλλά καταδείχνει την ενεργό δράση στην πολιτεία, στη συμμετοχή λήψης αποφάσεων.
- Η διατήρηση του πολιτεύματος ταυτίζεται με τη διατήρηση της παρρησίας.
- Ο πολίτης οφείλει να λαμβάνει πολιτική θέση.
- Το να αποκαλύπτεις την αλήθεια καταδείχνει τον καλύτερο πολίτη.
- Η Δημοκρατία αποκτά τη δύναμή της από την άρνηση της αυθεντίας.
Έτσι, δεν προωθούμε ηγέτες που επιδίωκουν την εξουσία στη βάση της γνώσης τους. Πάντα μία γνώμη συνυπάρχει με μία εναλλακτική πρόταση.
Η Δημοκρατία προβάλλει τον λόγο και την αντιπαράθεση ακριβώς εκεί όπου
εξειδικευμένη και βέβαιη γνώση αποτυγχάνει.
Συμπέρασμα , ότι η παρρησία μπορεί να είναι αποκαλυπτική της αλήθειας
αλλά και καταστροφική της πολιτικής κοινότητας. Ιδίως στη Δημοκρατία,
επειδή η παρρησία μπορεί να δοθεί και στους χειρότερους πολίτες.
Ο έντιμος και ειλικρινής ρήτορας είναι αυτός που δεν κολακεύει αλλά
με το θάρρος του τολμά να μιλήσει και εναντίον του λαού.
Η κριτική αυτή έχει και παιδαγωγική αξία μιας και επιδιώκει να αλλάξει
τις προσωπικές γνώμες των πολιτών προς τα συμφέροντα του κρατους.
* Με πληροφορίες από :
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου