ὤδινεν ὄρος καὶ ἔτεκεν μῦν

...μεταφορικά, αντιστοιχεί στη λαϊκή έκφραση...
 «πολύ κακό για το τίποτα»

*Λουκιανός (120-180 μ.Χ.). Τη συναντάμε στο έργο του 
«Πώς δει ιστορίαν συγγραφείν» 
και κυριολεκτικά σημαίνει «κοιλοπονούσε το βουνό 
και γέννησε ποντίκι».


Αναφορά στην παροιμία κάνει ο *Πλούταρχος και ο *Οράτιος 
(«parturiunt montes, nascetur ridiculus mus», 

δηλ. κοιλοπονούν τα όρη, αλλά θα γεννηθεί γελοίος ποντικός).

Η Αρχαία ελληνική παροιμία ήταν έτσι 
« ώδινεν όρος Ζευς δ’ εφοβείτο το δ’ έτεκεν μυν 

(που σημαίνει ότι έπιασαν οι πόνοι του τοκετού το όρος 
ο δε Δίας φοβήθηκε αυτό όμως γέννησε ποντικό.)

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο και οι Αιγύπτιοι ηγεμόνες έκαναν 
μνεία της παροιμίας όταν αντίκρισαν το βασιλιά 
της Σπάρτης Αγησίλαο όταν πήγε στην Αίγυπτο το 361 π. Χ. 
Τους ξένισε και τους απογοήτεψε πολύ η φτωχική ενδυμασία 
και παράσταση του βασιλιά και ήρωα. 
Περίμεναν να δουν παράσημα και μεγαλοπρέπεια. 
Και περιγράφει ο Πλούταρχος « Όταν οι ηγεμόνες Αιγύπτιοι είδαν 
ότι δεν υπήρχε λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια αλλά ένας γέρος 
ξαπλωμένος στη χλόη κοντά στη θάλασσα κοντός με ένα χοντρό 
και φτηνό χιτώνα σκέφτηκαν να τον κοροϊδέψουν λέγοντας ότι 
το πράγμα μοιάζει με το μύθο « Ώδινεν όρος και έτεκε μυν»