....μιά πολιτεία που σωπαίνει. Ο φόβος φώλιασε στο μεδούλι της. Με το πιστόλι στον κρόταφο, ,ε το λουρί στο σβέρκο υπομένει τα δεσμά πού της δέσαν ντόπιοι και ξένοι δυνάστες"Τούτοι δωδιατάξανε τη στυγερή εξόντωσή μας"...... *υπάρχει κάτι πιό επίκαιρο από αυτό.....?

«Πώς μας κλείσαν απ’ όλες τις μεριές, ως μέσα, – λέει- πιο μέσα
με τη βουβή κραυγή, τη βουβή οργή, το βουβό μαχαίρι…
να το καρφώνουμε στη φούχτα μας – κι αίμα δε βγαίνει…
Αμόλησαν τα σκυλιά στους δρόμους. Τα σκυλιά μπήκαν στα σπίτια μας
αδειάσαν τα ψυγεία, στρωθήκαν στα κρεβάτια. Οι άνθρωποι κοιτάν απορημένοι. 
Δυο μονάχα λέξεις στα μυστικά ακονίζουν τα μαχαίρια: Αλληλεγγύη, δικαιοσύνη»

Δεν μας πρέπει μια τέτοια Πολιτεία. Ο φόβος μας να γίνει γροθιά υψωμένη, μπαντιέρες 
π’ ανεμίζουν απαιτώντας ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Εδώ και τώρα, «οι καιροί ου μενετοί», 
αν τους αφήσουμε θα μας συντρίψουν… 
Είναι ώρα «Να τα πεις έξω απ’ τα δόντια, απερίφραστα, ασθμαίνοντας έστω,
- (τα ωραία υπονοούμενα, οι ελλείψεις και οι παραλείψεις είναι για τους βολεμένους)-
ίσως κ’ η συντριβή του ποιήματος να γεννήσει το νέο ποίημα»

Μια Πολιτεία που σωπαίνει. Ο φόβος φώλιασε στο μεδούλι της. 
Με το πιστόλι στον κρόταφο, με το λουρί στο σβέρκο υπομένει τα δεσμά 
που της δέσαν ντόπιοι και ξένοι δυνάστες. 
«Τούτοι δω διατάξανε τη στυγερή εξόντωσή μας». 
Βομβαρδισμένη Πολιτεία, χίλιες φορές βομβαρδισμένη. Γκρεμισμένες καρδιές, 
γκρεμισμένα όνειρα. 
Οι καλύτεροι παίρνουν των ομματιών τους. Μια μητρυιά- πατρίδα τους σπρώχνει 
δείχνοντας τους κατά τη μεριά του σταθμού που παν στα ξένα…
Είναι τα παιδιά σου Πολιτεία, και τα κάνεις αποπαίδια!


Γ. Ρίτσος - "Ανυπόταχτη πολιτεία"