Η ιστορία μιας βραβευμένης φωτογραφίας....

ΗΈνωση Παρισινών Ξενοδοχείων της Αριστερής Όχθης έχει θεσπίσει το βραβείο φωτογραφίας PHPA (Photo d’´Hôtel, Photo d’ Αuteur). Η Δάφνη Ρόκου κέρδισε το πρώτο βραβείο, αλλά και το βραβείο Virgine Clément (που απονέμεται από το προσωπικό των ξενοδοχείων).

«Από όλες τις συμμετοχές επιλέχθηκαν 12 φωτογράφοι και ο καθένας μας θα συνέδεε ένα ξενοδοχείο με ένα μήνα. Εγώ θα φωτογράφιζα ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου Jardindel’ Odéon για τον Αύγουστο. Δήλωσα συμμετοχή γιατί ήθελα να φύγω λίγο από την Ελλάδα, αλλά και να κάνω κάτι δημιουργικό. Παραξενεύτηκα που με δέχτηκαν – γιατί δεν είχα στείλει μια ωραιοποιημένη φωτογραφία. Στη φάση που βρίσκεται η Ελλάδα και λόγω της ηλικίας μου το να έκανα κάτι μόνο με καλλιτεχνική αξία μου φάνηκε άτοπο. Αποφάσισα να “μιλήσω” για την “άλλη πλευρά της Ελλάδας”, καθώς και για τους ανθρώπους που την έχουν βοηθήσει να επιβιώσει. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε ήταν η ιστορία του πλοίου «Ματαρόα» που ναύλωσε ο Οκτάβιος - Πιερ Μερλιέ προκειμένου να διασώσει νέους διανοούμενους και επιστήμονες από τον εμφύλιο εξασφαλίζοντάς τους υποτροφίες στη Γαλλία – μου την έλεγε πολύ συχνά η μητέρα μου.

Η φωτογράφος Δάφνη Ρόκου (ΦΩΤΟ: Κώστας Παλλας)

Στο βιβλίο "Το ταξίδι του Ματαρόα" υπάρχει μια σκηνή όπου κάποιος έχει στείλει στην κοπέλα λεμόνια από την Ελλάδα και εκείνη τα κρατάει –η μυρωδιά τής θυμίζει την πατρίδα που δε μπορεί να επιστρέψει– μέχρι που αυτά… εκπνέουν. Πόσο πολύ συγκινητική είναι οι εικόνες της Ελλάδας που προκαλούν νοσταλγία – το καλοκαίρι, το καρπούζι. Η κοπέλα με το καρπούζι της φωτογραφίας είναι Γαλλίδα με μακρινή καταγωγή από την Κορσική και ήθελε πολύ να βοηθήσει όταν άκουσε την ιστορία. Οι υπόλοιποι είναι Έλληνες. Η διαδικασία ήταν πολύ σημαντική.....[....] 

Έστειλα τη φωτογραφία στον Αλαν Πισοτί, εμπνευστής και οργανωτή του project. Περίμενα να...[....]

                                           

Ποιο βιβλίο θα ήθελες να φωτογραφίσεις;
Έχω διαβάσει ένα βιβλίο που δεν έχει εκδοθεί ακόμα και λέγεται «Εις ελευθερίαν» και είναι γραμμένο σε μια καθαρεύουσα ευαγγελική και το έχει γράψει η Ελεωνόρα Σταθοπούλου. Όταν το διάβαζα είχα πολύ έντονες εικόνες και έλεγα πως θα ήθελα πολύ να το φωτογραφίσω.

Τι σε εμπνέει για να τραβήξεις μια φωτογραφία; Υπάρχει κάτι συγκεκριμένο κάθε φορά; 
Θέλω σίγουρα να ξέρω πως υπάρχει μια ιστορία. Περισσότερο λειτουργώ αφηγηματικά. Ακόμα κι όταν δεν υπάρχει μια ιστορία, πρώτα δημιουργώ στο μυαλό μου μια ιστορία. Τα πρόσωπα έχουν ζωή, προηγούμενη και επόμενη. Μόνο έτσι μπορώ να φωτογραφίσω. Δε μπορώ να φωτογραφίσω για λόγους αισθητικούς μόνο. Θέλω να....[...]

                           

Τι είναι αυτό που κάνει μια φωτογραφία από αδιάφορη καλή; [....]

Κάνεις μια δουλειά που άνετα μπορείς να την κάνεις και στο εξωτερικό. Σκέφτεσαι να φύγεις;
Κάθε μέρα το σκέφτομαι. Αλλά δε θέλω να φύγω για να ξεφύγω. Θα θελα να φύγω για να μπορέσω να κάνω καλά αυτό που ξέρω να κάνω....[...]

                                                 

Σε ποια πόλη θα ήθελες να μείνεις; 

Θα ήθελα να μείνω στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη. Στην Ελλάδα υπάρχει μια επίφαση θεωρητικού και καχυποψίας πως ο κάθε φωτογράφος ή καλλιτέχνης είναι ατάλαντος μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Εκεί, αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι είναι περισσότερο συναισθηματικοί σε σχέση με τα πράγματα που αφορούν την τέχνη. Τα σχόλια που έκαναν για τις φωτογραφίες ήταν πάρα πολύ συναισθηματικά. Στην Ελλάδα αυτό δε γίνεται. Είμαστε όλοι συγκρατημένοι και καχύποπτοι. Ψάχνουμε να βρούμε ατέλειες και αδύνατα σημεία. Γιατί πρέπει να είμαστε πάντα τόσο κυνικοί και γιατί μια εικόνα να πρέπει να είναι άψογη τεχνικά, αν δεν έχει κάτι να σου πει; [....]

                  

Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω δύο πράγματα. Ήθελα να γίνω τσιγγάνα με ένα γαϊδουράκο και να πουλάω σύκα στις παραλίες. Το δεύτερο ήταν ότι ήθελα να έχω ένα μεγάλο πούλμαν και να παίρνω τους ανθρώπους που περιμένουν στις στάσεις του λεωφορείου. Ακόμα αυτά νομίζω πως θέλω να γίνω.

Υπάρχει κάτι που δε μπορείς να αποχωριστείς;
Κάποιους φίλους. Αυτούς μόνο. Έχω μάθει να μπορώ με οτιδήποτε υλικό βρεθεί μπροστά μου να κάνω κάτι με τη φωτογραφία. Το καλοκαίρι τύπωνα πάνω σε φύλλα δέντρων. Οτιδήποτε έχεις μπροστά σου κάνε κάτι μ’ αυτό. Μην περιμένεις την κατάλληλη στιγμή και τον κατάλληλο εξοπλισμό. Έμαθα να λειτουργώ χωρίς μέσα.

                                

                                                                                            ...από τό υπέροχο : athensvoice.gr