Η Αναστασία είναι 13χρονών και έχει οστεοσάρκωμα στο πόδι. Νοσηλεύεται σε νοσοκομείο Παίδων και η κατάστασή της δεν της επιτρέπει να βγει από το δωμάτιο. Εμείς όμως δε θέλουμε να την αφήσουμε μόνη. Κάθε μέρα πηγαίνουμε με παιχνίδια και κατασκευές στο δωμάτιό της και το χαμόγελό της φωτίζει το χώρο.
«Τελικά είμαι τυχερή που δε μπορώ να βγω από το δωμάτιο, αφού όλη η καλή παρέα μαζεύεται εδώ» μας λέει.
Αυτό που της λείπει όμως και το εκφράζει, είναι το σχολείο. Οι πρώτες μέρες στην καινούρια τάξη, οι καινούριοι καθηγητές, τα καινούρια βιβλία και γενικά η μυρωδιά του σχολείου. Δε θέλει να χάσει τη χρονιά αφού δεν μπορεί να πάει κατά τη διάρκεια των θεραπειών, αλλά δε μπορεί να διαβάζει μόνη. Χρειάζεται κίνητρο. Έτσι μια καλή μας εθελόντρια - εκπαιδευτικός προσφέρθηκε να βοηθάει την Αναστασία με τα μαθήματά της, για όσο χρειαστεί.
Η μικρή μας φίλη ύστερα από όλα αυτά μας είπε:
«Ευχαριστώ που με κάνατε να ξεχάσω ότι βρίσκομαι στο νοσοκομείο»!
Όχι Χριστίνα, εμείς σε ευχαριστούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου