Πίστευα πάντα ότι η οικογένειά μου δεν ήταν…
μία πραγματική οικογένεια.
Η μητέρα μου είχε δύο παιδιά, με διαφορετικούς άντρες το καθένα,
δεν παντρεύτηκε ποτέ (ούτε καν τους πατεράδες μας εμένα και της αδελφής μου)
και μας ανάθρεψε και μας μεγάλωσε απολύτως μόνη.
Δούλευε σε νυχτερινά μαγαζιά, σε μπουζούκια.
Ήταν τραγουδίστρια σε μια εποχή που το να δουλεύεις νύχτα δεν είχε καμία
απολύτως σχέση με την γκλαμουριά που έφτασε να έχει κάποτε.
Και που το να είσαι γυναίκα που τραγουδά σε νυχτερινά κέντρα ήταν μόλις
μερικά εκατοστά δίπλα στο να είσαι… εκδιδόμενη.
Όλο αυτό δε, επιπλέον του αδιανόητου για τις μέρες μας στίγματος που
κουβαλούσε το να είναι ανύπαντρη και μόνη μητέρα τις δεκαετίες του 1970,
που γεννηθήκαμε εγώ και η αδελφή μου, και του 1980.
Πέρασαν πολλά χρόνια ώστε το single mother να γίνει trendy και πολυάριθμη
κατηγορία πληθυσμού με εξιδανικευμένη, ανάλαφρη παρουσία στα αμερικάνικα σήριαλ.
Η μητέρα μου ελειπε και μας έλειπε πολύ τότε.
Ταξίδευε σε όλη την Ελλάδα, ανάλογα με το σε πιο μαγαζί έβρισκε δουλειά
για τη σεζόν και όταν ήμασταν πολύ μικρά την φροντίδα μας την αναλάμβαναν νταντάδες.
Αργότερα, όταν μεγαλώσαμε και μπορούσαμε πια να φροντίζουμε τον εαυτό μας,
(σε μία ηλικία που η πλειοψηφία των άλλων παιδιών δεν πήγαινε καν σχολείο χωρίς συνοδό)
ήμασταν μόνοι στο σπίτι, κρατούσαμε το νοικοκυριό, κάναμε τα ψώνια,
καθαρίζαμε, πηγαίναμε στο σχολείο.
Εκείνη ήταν μακριά σε κάποια επαρχιακή πόλη, σε κάποιο νησί,
εργαζόμενη (και, υποψιάζομαι, περνώντας και καλά, ήταν τριαντάρα τότε,
ορεξάτη και πανέμορφη).
Κάθε 3 ή 4 μήνες, πολλές φορές και λιγότερο συχνά επέστρεφε στο σπίτι
και έμενε μαζί μας μέχρι να έρθει η επόμενη προσφορά για δουλειά
και να ξαναφύγει πάλι. Για καιρό. Και χαρίζοντάς μου ανακούφιση…
Ντρέπομαι που το λέω,
αλλά υπήρχε ένα (μεγάλο) κομμάτι μέσα μου που προτιμούσε να λείπει,
ειδικά όταν ήμουν στην εφηβεία μου......[...]
*εδώ η συνέχεια....http://www.toportal.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου