Όχι, δεν θα τον χτυπούσα .....

.....(τον ενδεχόμενο Ταλιμπάν δολοφόνο της) διότι τότε δεν θα διέφερα 
σε τίποτε απ' αυτόν. [...] 
Θα του έλεγα πως ό,τι κάνω το κάνω και για τα δικά του παιδιά, 
ώστε και οι δικές του κόρες 
να έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση. 
Κι έπειτα θα του έλεγα, σου είπα ό,τι είχα να σου πω, 
κάνε λοιπόν ό,τι είναι να κάνεις.

Κι αυτά δεν είναι κούφια λόγια, αλλά τα λόγια ενός κοριτσιού μια σταλιά 
που έχει δεχθεί ήδη δολοφονική επίθεση, που ακόμα κι επικηρυγμένη εξακολουθεί 
να μάχεται ειρηνικά για έναν καλύτερο κόσμο. 

Η δεκαεξάχρονη Μαλάλα θα μπορούσε να είναι κόρη μου. 
Και η περηφάνια που νιώθω γι' αυτήν είναι όση ενός πατέρα 
κι ακόμα περισσότερη.

Κι όσο για το βραβείο, είναι αυτό που κερδίζουμε όλοι μας, 
κάθε μέρα που εξακολουθεί να υπάρχει αυτό το σπάνιο, 
συγκλονιστικό πλάσμα.

φωτό καί όχι μόνο ΑΠΟ : Auguste Corteau