Ναντίν Γκόρντιμερ

Η μαχητική συγγραφέας και μέλος του Αφρικανικού Κονγκρέσου, 

Ναντίν Γκόρντιμερ, έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 90 ετών. 

"Πέθανε ήσυχα στον ύπνο της στο σπίτι της στο Γιοχάνεσμπουργκ" 

ανέφεραν τα παιδιά της ....

Από εβραίο πατέρα και μητέρα χριστιανή, η Ναντίν επέδειξε το ταλέντο 

στην συγγραφή από τα 9 της χρόνια. 

Μάχιμη κατά των διακρίσεων και του απαρχάιντ, δεν έφυγε από την πατρίδα της, 

ούτε στα δύσκολα χρόνια. 

Έγραψε 15 μυθιστορήματα και σχεδόν 200 διηγήματα στα οποία καταγγέλει, 

χωρίς να κάνει παραχωρήσεις σε κανέναν, τα δεινά της κοινωνίας 

στην οποία ζούσε. 

Ακόμη και μετά την αλλαγή του καθεστώτος, μέσα από την πένα της, 

περιγράφει τα θετικά και τα αρνητικά, πάντα με κριτική ματιά 

και θαρραλέο πνεύμα. 

Όταν ο Μαντέλα βγήκε από τη φυλακή, ένα από τα πρώτα πρόσωπα 

που θέλησε να συναντήσει ήταν η Γκόρντιμερ. 

Η δράση της ήταν σε πολλά επίπεδα, αφορούσε την μάχη κατά των διακρίσεων, 

της λογοκρισίας, του ελέγχου του κράτους. 

Μετά την κατάρρευση του Άπαρτχαϊντ δραστηριοποιήθηκε στη μάχη 

κατά του HIV/AIDS, που αποτελεί μάστιγα στη Νότια Αφρική.

Ήταν παντρεμένη με τον έμπορο έργων τέχνης Ράινχολντ Κάσιρερ 

και μητέρα τριών παιδιών. 

Παρ’ ό,τι δεν επιθυμούσε να την αντιμετωπίζουν ως συγγραφέα πολιτικών έργων, 

δήλωνε μέχρι τέλους ότι ο μαρξισμός μπορεί ακόμη να είναι χρήσιμος 

και ότι η δυτική σκέψη έχει σημαδευτεί από τον Μαρξ και τον Λένιν 

αλλά επίσης από τον Φρόιντ και τον Γκάντι.

"Ήταν ιδιαίτερα υπερήφανη όχι μόνο για το Νόμπελ αλλά και επειδή 

κατέθεσε το 1986 (σε μια δίκη) συμβάλλοντας έτσι να σωθεί η ζωή 22 μελών 

του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου (ANC) που κατηγορούνταν για προδοσία", σημειώνουν τα παιδιά της.

από : Cemil Turan Bazidi B
--------------------------------

Συνειδητοποίησα την καταπίεση των μαύρων σε αρκετά μικρή ηλικία. 
Θυμάμαι μια σκηνή που υπήρξε πολύ σημαντική για τη μετέπειτα διαμόρφωσή μου.

Θα ξέρετε ίσως ότι ήταν απαγορευμένο στους μαύρους να αγοράζουν αλκοόλ. 
Φυσικά οι περισσότεροι έφτιαχναν διαφόρων ειδών μπίρες στο σπίτι τους, 
αλλά αν τους έπιαναν, πήγαιναν κατευθείαν στη φυλακή.
Μια νύχτα οι γονείς μου κι εγώ ξυπνήσαμε από κάποιους θορύβους στον κήπο 
του σπιτιού μας. 
Βγήκαμε έξω και βρήκαμε την αστυνομία να κάνει έρευνα στο σπιτάκι υπηρεσίας. 
Ο επικεφαλής ήταν, όπως πάντα, λευκός, οι υπόλοιποι μαύροι. 
Είχαν πετάξει ήδη έξω στον κήπο το στρώμα και τα πράγματα της κοπέλας 
που ζούσε μαζί μας, ψάχνοντας για παράνομο αλκοόλ.
Η κοπέλα, Λίτι ήταν το όνομα της, μπορεί να έφτιαχνε μπίρες, μπορεί 
και να μην έφτιαχνε, δεν ξέρω. 
Το θέμα όμως ήταν άλλο. 
Οι γονείς μου στέκονταν εκεί, κοίταζαν, και κανείς τους δεν είπε: 
"Με ποιο δικαίωμα μπήκατε στο σπίτι μας; 
Ποιος σας έδωσε την άδεια; 
Που είναι το ένταλμα ερεύνης σας;" 
Τίποτα!. 
Συνέχισαν να επιτρέπουν στους αστυνομικούς να αυθαιρετούν, και όταν 
αυτοί έφυγαν, απλώς επέστρεψαν στο κρεβάτι τους, αφήνοντας 
τη Λίτι να μαζεύει μόνη τα πεταμένα στο κήπο πράγματά της.
Η ιστορία αυτή έγινε ένα από τα πρώτα μου διηγήματα.

[Από το βιβλίο του Ανταίου Χρυσοστομίδη, 
"Οι κεραίες της εποχής μου 
- Ταξιδεύοντας με 33 διάσημους συγγραφείς σ' ένα δωμάτιο"
εκδόσεις Καστανιώτη]

[φωτογραφία: Adrian Steirn]