--- η ιστορία :
Ο Χανς Σνηρ, γόνος πλούσιας και ισχυρής οικογένειας, εγκαταλείπει
το πατρικό του σπίτι, αηδιασμένος από....
την ψευτιά και την υποκρισία
των δικών του και των "ισχυρών" που τους περιστοιχίζουν,
και διαλέγει το μόνο επάγγελμα που τον αντιπροσωπεύει:
γίνεται κλόουν, δίνει παραστάσεις από πόλη σε πόλη, κι έχει μαζί του τη Μαρί,
την πρώτη και μοναδική του αγάπη.
Έπειτα από έξι χρόνια δύσκολης συμβίωσης, η Μαρί τον εγκαταλείπει
για να παντρευτεί έναν σπουδαίο παράγοντα του γερμανικού καθολικισμού,
κι ο Χανς, που δεν καταφέρνει να την ξεπεράσει, κατρακυλάει σταθερά.
Ζητιάνος πια, θα καταλήξει στα σκαλιά του σιδηροδρομικού σταθμού της Βόννης, περιμένοντας τη Μαρί να επιστρέψει από το γαμήλιο ταξίδι της.
--- ένα απόσπασμα :
[...]Αυτό που μ’ εξόργιζε στις κοσμικές συγκεντρώσεις της μάνας μου, ήταν
η αθωότητα των «επαναπατρισθέντων προσφύγων».
Οι δηλώσεις μετανοίας τους συγκινούσαν βαθύτατα, το ίδιο και οι κραυγαλέες
ομολογίες πίστεως στη δημοκρατία, και κάθε λίγο έβλεπες συναδελφώσεις
και αγκαλιές. Πού να καταλάβουν πως το μυστικό της τρομοκρατίας
βρίσκεται στην λεπτομέρεια;
Είναι παιχνιδάκι να μετανιώνεις για τα μεγάλα πράγματα
– πολιτικά λάθη, μοιχείες, φόνους, αντισημιτισμούς – αλλά ποιός συγχωρεί
όταν έχει συλλάβει τις λεπτομέρειες, το βλέμμα του Μπρυλ και του Χέρμπερτ Κάλικ
στον πατέρα μου όταν μ’ έπιασε απ’ τον ώμο, τον Χέρμπερτ Κάλικ,
πυρ και μανία, όταν χτυπούσε τη γροθιά του στο τραπέζι, με κοίταζε
με τα πεθαμένα μάτια του, κι απαιτούσε «αυστηρότητα, αμείλικτη αυστηρότητα»,
ή πάλι όταν άρπαζε απ’ το γιακά τον Γκαιτς Μπούχελ, τον έστηνε μπροστά
στην τάξη, αγνοώντας τις χαμηλόφωνες διαμαρτυρίες του καθηγητή μας,
κι έλεγε: «κοιτάξτε τον καλά, κι αν δεν είναι Εβραίος, να μου τρυπήσετε τη μύτη!»
Έχω φυλάξει μες στο κεφάλι μου πάρα πολλές στιγμές, πάρα πολλές
λεπτομέρειες, μικροπράγματα – και τα μάτια του Χέρμπερτ δεν άλλαξαν
καθόλου από τότε. [...]
η αθωότητα των «επαναπατρισθέντων προσφύγων».
Οι δηλώσεις μετανοίας τους συγκινούσαν βαθύτατα, το ίδιο και οι κραυγαλέες
ομολογίες πίστεως στη δημοκρατία, και κάθε λίγο έβλεπες συναδελφώσεις
και αγκαλιές. Πού να καταλάβουν πως το μυστικό της τρομοκρατίας
βρίσκεται στην λεπτομέρεια;
Είναι παιχνιδάκι να μετανιώνεις για τα μεγάλα πράγματα
– πολιτικά λάθη, μοιχείες, φόνους, αντισημιτισμούς – αλλά ποιός συγχωρεί
όταν έχει συλλάβει τις λεπτομέρειες, το βλέμμα του Μπρυλ και του Χέρμπερτ Κάλικ
στον πατέρα μου όταν μ’ έπιασε απ’ τον ώμο, τον Χέρμπερτ Κάλικ,
πυρ και μανία, όταν χτυπούσε τη γροθιά του στο τραπέζι, με κοίταζε
με τα πεθαμένα μάτια του, κι απαιτούσε «αυστηρότητα, αμείλικτη αυστηρότητα»,
ή πάλι όταν άρπαζε απ’ το γιακά τον Γκαιτς Μπούχελ, τον έστηνε μπροστά
στην τάξη, αγνοώντας τις χαμηλόφωνες διαμαρτυρίες του καθηγητή μας,
κι έλεγε: «κοιτάξτε τον καλά, κι αν δεν είναι Εβραίος, να μου τρυπήσετε τη μύτη!»
Έχω φυλάξει μες στο κεφάλι μου πάρα πολλές στιγμές, πάρα πολλές
λεπτομέρειες, μικροπράγματα – και τα μάτια του Χέρμπερτ δεν άλλαξαν
καθόλου από τότε. [...]
| Μετάφραση | ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ ΤΖΕΝΗ |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου