"Αυτοπροσωπογραφία με ράσο καλογήρου"
Η πρώτη Ελληνίδα ζωγράφος {Σπέτσες, 1821 – 19 Μαρτίου 1900}.
Κόρη του Αρβανίτη καραβοκύρη και πρώτου θεατρώνη της Αθήνας Γιάννη Μπούκουρα, από μικρή έδειξε το ταλέντο της στη ζωγραφική.
Μαθήτρια της Γαλλικής Σχολής του Ναυπλίου, της Σχολής Hill της Αθήνας και, ταυτόχρονα, κατ’ οίκον διδαχθείσα από τον Ιταλό ζωγράφο Raffaelo Ceccoli, καθηγητή του Σχολείου των Τεχνών,
συνέχισε τις εικαστικές σπουδές της στην Ιταλία.
Μεταμφιεσμένη σε άνδρα, υπό το ψευδώνυμο Χρυσίνης Μπούκουρας, παραβίασε το καλλιτεχνικό άβατο της εποχής και μαθήτευσε στο εργαστήρι του ζωγράφου και γαριβαλδινού επαναστάτη Francesco Saverio Altamura στη Νάπολη, τον οποίον ακολούθησε στη Φλωρεντία και στη Ρώμη. Εκεί έγινε δεκτή στη Σχολή των Ναζαριστών ζωγράφων, ενώ το έργο της «Απελπισία» κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό.
Η Ελένη ερωτεύθηκε τον κατά τέσσερα χρόνια μικρότερο δάσκαλό της και μαζί του
απέκτησε τρία εξώγαμα παιδιά: Τον Ιωάννη, την Σοφία και τον Αλέξανδρο.
Εν τέλει, ασπάστηκε τον καθολικισμό και τον παντρεύτηκε.
Όμως, το 1857 ο σύζυγός της την εγκατέλειψε για την ερωμένη του,
την αγγλίδα φίλη της ζωγράφο Jane Benham Hay, παίρνοντας μαζί του τον μικρότερο γιο τους Αλέξανδρο.
Η Ελένη επέστρεψε στην Ελλάδα, με τα άλλα δύο παιδιά της, τον Ιωάννη και τη Σοφία, και άρχισε να παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής σε νεαρές Αθηναίες, ανάμεσα σε αυτές και στην Βασίλισσα Όλγα.
Όμως, το 1872 η κόρη της αρρώστησε από φυματίωση και, για λόγους υγείας, οι δύο γυναίκες μετακόμισαν στις Σπέτσες. Τελικά, η Σοφία δεν απέφυγε το μοιραίο και πέθανε στα τέλη του 1872, σε ηλικία δέκα οκτώ ετών.
Το 1876 ο γιος της και ανερχόμενος ζωγράφος Ιωάννης Αλταμούρας ολοκλήρωσε τις σπουδές του
στην Κοπεγχάγη και επέστρεψε στην Αθήνα, γεμίζοντας με χαρά τη χαροκαμένη μάνα.
Όμως, η χαρά της δεν κράτησε πολύ.
Ο Ιωάννης, που διακρίθηκε για τις θαλασσογραφίες του, προσβλήθηκε και αυτός από φυματίωση
και πέθανε τον Μάιο του 1878, σε ηλικία μόλις είκοσι έξι ετών.
Η απώλεια των παιδιών της προκάλεσε νευρικό κλονισμό στην Ελένη και
την οδήγησε στην τρέλα.
Σε ηλικία 60 ετών επέστρεψε στις Σπέτσες, όπου έκαψε σχεδόν όλα τα ζωγραφικά της έργα.
Πέθανε σχεδόν άγνωστη στις 19 Μαρτίου 1900 και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο της Αγίας Άννας των Σπετσών. Αργότερα, τα οστά της, όπως και εκείνα της Σοφίας και του Ιωάννη, μεταφέρθηκαν από τους απογόνους της στο A' Νεκροταφείο Αθηνών, στον κοινό τάφο της οικογενείας Mπούκουρα - Altamura.
Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι και ο Αλέξανδρος, ο μικρότερος γιος της Ελένης,
έγινε ζωγράφος στην Ιταλία.
Αργότερα, η ανιψιά της Νίνα, κόρη του αδελφού της Αναστάση Μπούκουρα, κατέγραψε και διέσωσε όσα προσωπικά αντικείμενα, χαρτιά και ενθύμια, καθώς και τα λίγα δικά της έργα και του Ιωάννη που βρέθηκαν στην κατοχή της οικογένειας.
Η τραγική ζωή της Ελένης Μπούκουρα - Αλταμούρα απετέλεσε το θέμα του μυθιστορήματος
της Ρέας Γαλανάκη «Ελένη ή ο Κανένας» και
του θεατρικού έργου του Κώστα Ασημακόπουλου «Ελένη Αλταμούρα».
"Μάθημα Πιάνου"
"Η Απελπισία"
*από google
------------------->
Ο βασικός εμψυχωτής της Ελένης Αλταμούρα-Μπούκουρα όμως, ήταν ένας αγράμματος μα ευαίσθητος Αρβανίτης αγωνιστής του ' 21:
Ο πατέρας της Γιάννης Μπούκουρας!
Ο πατέρας της Γιάννης Μπούκουρας!
Τα κατορθώματα του λένε οι εγκυκλοπαίδειες ήταν "παγκοσμίως γνωστά",
μα αυτός ο Αρβανίτης αγωνιστής είχε καλλιτεχνική ψυχή και εκτός
του ότι "δημιούργησε" την Ελένη με την πεισματική του επιμονή,
έκτισε και *το πρώτο θέατρο στην Αθήνα, το "θέατρο Μπούκουρα".
μα αυτός ο Αρβανίτης αγωνιστής είχε καλλιτεχνική ψυχή και εκτός
του ότι "δημιούργησε" την Ελένη με την πεισματική του επιμονή,
έκτισε και *το πρώτο θέατρο στην Αθήνα, το "θέατρο Μπούκουρα".
Το γκρέμισαν κι αυτό κι απόμεινε μια πλατεία που είναι γνωστή
σαν "Πλατεία Θεάτρου".
(Σημ. Το επώνυμο "Μπούκουρας" ή "Μπούκουρης",
προέρχεται από την Αρβανίτικη λέξη "Μπούκουρ-ι-α=ό-μορφο-ος-η)
σαν "Πλατεία Θεάτρου".
(Σημ. Το επώνυμο "Μπούκουρας" ή "Μπούκουρης",
προέρχεται από την Αρβανίτικη λέξη "Μπούκουρ-ι-α=ό-μορφο-ος-η)
*από: arvasynel.gr
------------>
ΒΙΒΛΙΟ «Ελένη ή Ο Κανένας»
Το βιβλίο αυτό της Γαλανάκη βασίζεται στην περιπετειώδη ζωή
τ της ζωγράφου Ελένης Αλταμούρα.
Ο τίτλος του έργου παραπέμπει στην Οδύσσεια του Ομήρου
και στην Ελένη του Ευριπίδη. Κανένας ήταν το όνομα με το οποίο
συστήθηκε ο Οδυσσέας στον Πολύφημο.
και στην Ελένη του Ευριπίδη. Κανένας ήταν το όνομα με το οποίο
συστήθηκε ο Οδυσσέας στον Πολύφημο.
Με αφορμή κάποια άλλη Ελένη έγινε ο Τρωικός πόλεμος,
η Ελένη ήταν στην Αίγυπτο παγιδευμένη,
ενώ το δημιούργημα της θεάς Ήρας ήταν στην Τροία.
η Ελένη ήταν στην Αίγυπτο παγιδευμένη,
ενώ το δημιούργημα της θεάς Ήρας ήταν στην Τροία.
Επίσης το βιβλίο στην δομή χωρίζεται σε τρία μέρη και τα κεφάλαια
αριθμούνται από το Α έως το Ω σαν ραψωδίες.
αριθμούνται από το Α έως το Ω σαν ραψωδίες.
Ο Οδυσσέας χρησιμοποίησε ένα άλλο όνομα για να σωθεί,
από τον Πολύφημο και να πετύχει το στόχο του την φυγή από το νησί,
από τον Πολύφημο και να πετύχει το στόχο του την φυγή από το νησί,
για το ταξίδι της επιστροφής του.
Έτσι η Ελένη μεταμφιέστηκε για να μπορέσει να σπουδάσει
στην Φλωρεντία και να μελετήσει με γυμνό μοντέλο,
να πετύχει το δικό της στόχο.
στην Φλωρεντία και να μελετήσει με γυμνό μοντέλο,
να πετύχει το δικό της στόχο.
Δυστυχώς όμως δεν ξέρει ποια Ελένη είναι,
ποια είναι η αληθινή και βασανίζεται ψάχνοντας να την αποκαλύψει.
ποια είναι η αληθινή και βασανίζεται ψάχνοντας να την αποκαλύψει.
 |
| Πορτρέτο της Ελένης Μπούκουρα-Αλταμούρα από τον Σαβέριο Αλταμούρα |
Περίληψη σε μονόλογο της πρωταγωνίστριας
«Γυρίζω στο παρελθόν μιας και δεν έχω μέλλον.
Κρατάω το βάρος των πράξεων μου και ταξιδεύω στην καταδίκη του ονείρου μου, στην ανούσια τόλμη μου, στο καταραμένο πάθος μου για ελευθερία και στην ανάγκη των χεριών μου για ζωγραφική. Αυτή ήταν η αιτία που με ώθησε να ντυθώ άνδρας και να γνωρίσω την τέχνη της ζωγραφικής, να σπουδάσω, να κάνω αυτό που τότε ήταν απαγορευμένο για κάθε γυναίκα. Ανάβω το κερί, το κοιτάω και οι σκέψεις μου πετάνε στα παιδικά μου χρόνια, στο μαθητικό μου παράπτωμα, στην σχολική τιμωρία που ήταν απόδειξη τι αγαπούσα να κάνω, το δάκρυ να κυλάει μου θύμιζε την μόνη αντρική φιγούρα αγάπης που είχα , τον πατέρα μου, του ανθρώπου που με μεγάλωσε στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, όπου η Ελλάδα σαν πονεμένη γυναίκα, προσπάθησε να γιατρευτεί από τις πληγές της.
Πατέρα, εσύ που υπενθύμιζες πως είμαι Ελληνίδα, άραγε είναι ευχή ή κατάρα αυτό ; Όμως άλλη χώρα έμελε να με πληγώσει , η Ιταλία, η Ρώμη, οι σπουδές στην Φλωρεντία, γιατί εκεί γνώρισα τον έρωτα.
Τον ζωγράφο και επαναστάτη ,
αλλά και δραπέτη από τη ζωή μου Σαβέριο Αλταμούρα,
που μου χάρισε τρεις χαρές και μου έδωσε τέσσερις λύπες,
γιατί ο θάνατος του μαχαιριά ήταν για μένα και ας ήταν μακριά,
γιατί μου πήρε το ένα παιδί μαζί του εν ζωή και τα άλλα δύο στον ουρανό.
Ο γιός μου Ιωάννης Αλταμούρας που μυήθηκε στον κόσμο της ζωγραφικής πήγε να ζωγραφίσει στον ουρανό και η κόρη μου να είναι το μοντέλο του εκεί.
Κι εγώ μόνη μου εδώ έγκλειστη στις Σπέτσες, στην πατρίδα , την Ιθάκη μου, στην μετά ζωή , τη ζωή των γυναικών να σκέφτομαι αν η ζωή μου είναι η τιμωρία της αμαρτίας μου.
Ποια από όλες τις Ελένες ζει ; Αίνιγμα μου είπε δημοσιογράφος που ήρθε εδώ για μένα . Αίνιγμα ένα παραμύθι που θα διαβαστεί και θα ξαναδιαβαστεί.»
*ΑΠΟ : a34lykxalk.blogspot.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου