Παλεύοντας με τον παιδικό καρκίνο - Ένας πατέρας αφηγείται την ιστορία του ....

«Ποια σχέδια, τι μου λες τώρα; 

Εμείς πάμε μέρα με τη μέρα». Αυτή η φράση με είχε στοιχειώσει. 

Είναι τα λόγια του Ανδρέα -στενού μου φίλου - του οποίου ο γιος, 

σε ηλικία μόλις πέντε ετών, διαγνώστηκε από οξεία λευχαιμία. 

Προσπάθησα να μπω στην ψυχολογία ενός ανθρώπου που επιτρέπει στον εαυτό του σχέδια και όνειρα διάρκειας μόλις 24 ωρών.

Τώρα που όλα έχουν περάσει, τώρα που οι εξετάσεις είναι «καθαρές» και με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου, στράφηκα σε εκείνον. 

Ήθελα να μου πει την ιστορία του. Την ιστορία ενός πατέρα που έδωσε τη μάχη με το αδιανόητο. 

Κι εκείνος δέχθηκε με χαρά. «Θέλω ο κόσμος να μάθει πράγματα που εγώ δεν ήξερα. 

Πρέπει όλοι να ενημερωθούν. Δυστυχώς τα κρούσματα είναι πάρα πολλά. 

Ο κόσμος πρέπει να μάθει».

Περίμενα να ακούσω μία έκκληση για αίμα και αιμοπετάλια. 

Βεβαίως, υπήρξε και αυτό στην κουβέντα μας.  «Πάντα υπάρχει ανάγκη. 

Πάντα θα υπάρχουν άρρωστα παιδιά που χρειάζονται 3 με 5 φορές το μήνα αίμα 

και αρκετές φορές αιμοπετάλια τα οποία είναι και δυσκολότερο να βρεθούν. 

Πρέπει όλοι να δίνουν. Θα αισθανθούν και οι ίδιοι καλύτερα».

Όμως, το μήνυμα που ήθελε να περάσει ο Ανδρέας δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν αισιόδοξο!

«Αρχικά ένιωσα τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μου. 

Σαν να ήρθε κάποιος και να με χτύπησε πισώπλατα. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα καταφέρω να σηκωθώ. Ήθελα πραγματικά να φουντάρω από τον έκτο…» μου είπε και συνέχισε: 

«Πρέπει ο κόσμος να γνωρίζει περί τίνος πρόκειται. Τα μηνύματα είναι αισιόδοξα. 

Υπάρχει θεραπεία, υπάρχει ελπίδα, οι πιθανότητες πλέον είναι καλές».

«Εγώ δεν ήξερα τίποτα για τον καρκίνο. Δεν ήξερα καν ότι είναι ιάσιμος. 

Οι περισσότεροι γονείς που ήμασταν μαζί στο νοσοκομείο μου είπαν το ίδιο. 

Για αυτό ήθελα να μιλήσω. 

Εάν οι γονείς ξέρουν ότι το πιο πιθανό είναι το παιδί τους να τα καταφέρει, τότε αυξάνονται οι πιθανότητες να κυλήσουν όλα πιο ομαλά». 

Ο ίδιος δεν ήθελε ποτέ να ακούσει αριθμούς και πιθανότητες. Εκ των υστέρων έμαθε ότι η ζυγαριά έγερνε υπέρ τους. 

«Να μην χάνουμε το κουράγιο και την ελπίδα. Αυτό έχει σημασία».

Τον ρώτησα από πού άντλησε εκείνος δύναμη.
«Αρχικά από τον ίδιο το γιο μου» ήταν η αποστομωτική απάντηση.
Ανέφερε επίσης τη σημαντική βοήθεια του Χάρη, του κουμπάρου του που είναι και γιατρός
και τον βοήθησε πολύ, αλλά και την αδερφή του.

( ... ) ολόκληρο τό άρθρο ΕΔΩ : http://www.letsfamily.gr

Κλείνοντας, τον ρωτάω ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελε να μεταφέρει;
"Όλος ο κόσμος πρέπει να συμπαραστέκεται στους πάσχοντας και ειδικά στα παιδιά.
Γνωστούς και αγνώστους.
Το λιγότερο που μπορεί να κάνει ο καθένας είναι να προσπαθήσει να δώσει αίμα και αιμοπετάλια. Δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρει, αλλά και μόνο η προσπάθεια και η συμμετοχή αρκεί.
Τον πόνο ενός παιδιού τον ακούει η οικογένειά του, την χαρά του όμως την μοιράζεται
με όλο τον κόσμο. Δώσε χαρά και λάβε Ευτυχία.»