Αν μπορούσαμε να αγαπάμε σαν τα παιδιά

Ο Ιάσωνας τρέχοντας μετά το σχολείο του, ήρθε να με βρει γιατί ήθελε να με ρωτήσει  «κάτι πολύ σημαντικό» όπως ο ίδιος είπε!

«Σε παρακαλώ, μπορώ από το χαρτζιλίκι μου να πάρω ένα ποδηλατάκι στο μωρό μας?»

Τον ρώτησα πως σκέφτηκε κάτι τέτοιο και μου είπε πως η μικρούλα τον βλέπει κάθε απόγευμα που κάνει ποδήλατο και ζηλεύει. « Την αγαπάω, δεν θέλω να ζηλεύει! Θέλω να έχει δικό της ποδήλατο και να τη βλέπω πάντα χαρούμενη!»

Το απίστευτο είναι πως ούτε ο Πέτρος έχει δικό του ποδήλατο και κάνει με.... δανεικό!!!

Δεν τον πειράζει όμως !!!θέλει να  αγοράσει ένα για την μικρή που δεν φτάνει στα πιο μεγάλα ποδήλατα και μετά θα μαζέψει άλλα χρήματα για να πάρει δικό του!

Αφού πρώτα αυθόρμητα μου βγήκε ένα τεράστιο χαμόγελο και μια μεγάλη αγκαλιά του είπα πόσο όμορφο είναι αυτό που σκέφτηκε, τον καθησύχασα πως θα το τακτοποιήσουμε μόλις φτιάξει λίγο ο καιρός, αλλά ο ίδιος μπορεί να ξεκινήσει να ονειρεύεται πως θέλει να είναι το δικό του καινούριο του ποδήλατο!

Ένοιωσα τόσο περήφανη για τα παιδιά μας!!!

Αν μπορούσαμε να αγαπάμε σαν τα παιδιά, θα δίναμε χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα, θα ήμαστε ευαίσθητοι στον πόνο του άλλου, θα ήταν  η καρδιά μας ανοιχτή και θα αντιμετωπίζαμε τον διπλανό μας σαν «οικογένεια»!

 ΠΗΓΗ: hamogelo.gr