Όταν πέθανε η μαμά μου..

Γεια σας,
Με λένε Δημήτρη και είμαι 14 ετών…. Σας γράφω γιατί απλά δεν ξέρω που να μιλήσω και δεν ξέρω αν πρέπει να σας ενοχλήσω για κάτι τέτοιο. 
Πριν 10 ημέρες έχασα τη μαμά μου, σκοτώθηκε σε δυστύχημα. Ήταν πολύ ξαφνικό… δεν το περίμενε κανείς. Μέσα σε λίγες ώρες πέθανε. 
Εμένα μου το είπαν το ίδιο βράδυ… μου το είπε ο μπαμπάς
Δεν ξέρω… στην αρχή ένοιωσα ένα μεγάλο κενό, δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. 
 Έκλαψα, θύμωσα ήθελα να πάω να βρω αυτόν που της το έκανε….
Όσο περνούν οι μέρες μου λείπει πιο πολύ… δεν κλαίω αλλά δεν λέω και κάτι. 
Με θυμώνουν όλοι αυτοί που έρχονται στο σπίτι και μου φέρονται λες και είμαι κακόμοιρος, σαν να με λυπούνται… 
Μακάρι να μπορούσα να τους πετάξω έξω από το σπίτι αλλά ο πατέρας μου μου λέει να ηρεμήσω. Αλλά πώς να ηρεμήσω;;; που όλοι θέλουν να μου κάνουν κάτι από αυτά που μου έκανε η μητέρα μου…
Έφαγες;;; Έκανες μπάνιο;;; θες να σου σιδερώσω κάτι;;;
Άνθρωποι που μέχρι χθες με το ζόρι μιλάγαμε
Η μάνα μου ήταν καλή… πολύ καλή και όμορφη. 
Δεν της το είπα βέβαια ποτέ και είχα και χρόνια να της πω ότι την αγαπάω. 
Πολλές φορές μάλιστα της έδειχνα το αντίθετο… την έβριζα, τσακωνόμαστε. 
Πιστεύω όμως ότι ήξερε ότι την αγαπάω, γιατί αλήθεια την αγαπάω. 
Εγώ τη στενοχωρούσα όπως στενοχωρούν όλα τα παιδιά τους γονείς τους.
Και τώρα έμεινα μόνος μου με τον μπαμπά. Και ποιος θα πλένει, θα σιδερώνει;;; τα σκέφτομαι κι αυτά… πρέπει να τον βοηθήσω πολύ τώρα
Απλά φοβάμαι μην πάθει κάτι κι εκείνος και μείνω τελείως μόνος μου…. Δεν θέλω να πάθει κάτι…. Δεν του το έχω πει για να μην το στενοχωρώ,,, δεν θα τον στενοχωρήσω ποτέ!!!
Απλά ήθελα κάπου να τα πω και αν έχετε να μου πείτε κάτι …. Ευχαριστώ που με ακούσατε




                                                                        **πηγή :  yousmile.gr