πως ζείτε; Ζείτε;

''...Πολλοί λέγαν ότι ζούσα μεσ’ στο κεφάλι μου. Κάτι έπρεπε να πουν κι’ αυτοί… 
Πως άλλως θα με κατέτασσαν σε συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων; Άνθρωποι, ανθρωπάκια! 
Η ζωή ένα τεράστιο ψέμα που άλλοι το αγαπάνε κι άλλοι - οι λίγοι - προσπαθούν να το κάνουν αληθινή ζωή. 

Εσείς, αγαπητοί άγνωστοί μου φίλοι, πως ζείτε; Ζείτε; [...]
 

Εγώ, θα' θελα να ζήσω σε κάποιαν άλλην εποχή. Έζησα ανάμεσα σε μια γενειά ηττημένη. 
Κάποιοι από μας κάναν τον πόνο στίχο, την οργή τραγούδι, αλλά κανείς δεν τόλμησε… 
- ούτ’ από μας ούτ’ απ’ τους άλλους - δεν τόλμησε να ξεφύγει απ’ το χαραγμένο μονοπάτι, δεν τόλμησε να πει ό,τι στ’ αλήθεια σκεφτότανε, δεν τόλμησε να κάνει ό,τι στ’ αλήθεια ήθελε να κάνει. Οι περισσότεροι ήταν - είμασταν - δειλοί που ’ψαχναν απλά ναύρουν την αυτοεπιβεβαίωσή τους. Κάτι νέοι σκυθρωποί κι ανάπηροι. Ολίγοι γέροι με κακόβουλο ύφος.[...]

*Μαρία Πολυδούρη (1902- 1930)- 
*Ανεπίδοτη επιστολή


 από : ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ