Το ερώτημα είναι αν παρηγορεί η ποίηση....

                                                                            


Παρηγορεί, με το να αποσπά την προσοχή της λύπης του αναγνώστη από την αιτία της. 
Και να την παρασύρει να προσηλωθεί σε μια άλλη μορφή λύπης, που δεν είναι υστερική, 
που δεν είναι πιεστική, που δεν βιάζεται να βιωθεί, που δεν έχει υπερβολές και ουρλιαχτά. 
Και αυτή είναι η λύπη της απορίας. 
Η ποίηση έχει τη λύπη της απορίας. 
Εάν ο αναγνώστης πάρει αυτό το πράγμα -και όχι να του αρέσει η ποίηση διότι παρηγορήθηκε 
που έχασε έναν άνθρωπο ή έναν έρωτα-, τότε έχει ωφελήσει η ποίηση. 
Αλλιώς, είναι μια θεραπεία, ένα σκεύασμα για εξωτερική επάλειψη μόνο».



*Κική Δημουλά

 από : Μιλώντας με τον άνεμο.

{ μου τόστειλε η Αγγελικούλα μου ! }