κΑζΑντζΑκης (συνέχεια αποσπασμάτων...)

            

                                        " ΚΑΙ  Η  ΤΡΑΓΩΔΙΑ "

                                              Η λύτρωση απ’ το παρελθόν

                                          τό να μπορέσει κανείς να κάνει απ’

                                          όλα τά «υπήρξε» αυτό πού  «θά

                                          ‘πρεπε να υπάρχει» - αυτό και μόνο

                                          σωτηρία θα ‘τανε δυνατόν να τ’ ο-

                                          νομάσω.

                                                                             NIENTZSCHE

           Ο Καζαντζάκης είχε μια κακή συνήθεια : δεν αλά-

φρωνε ποτέ τά γραφτά του, ούτε και τη ζωή του, από τά

περιτά.

΄Ετσι πέρασε τά σύνορα της παιδικότητας και της

εφηβείας και μπήκε, σά γέρος καμπουριασμένος παρ’ όλα

τά νιάτα του, στη ζωή, κουβαλώντας στις πλάτες του το οι-

κογενειακό του δράμα.

΄Όταν χρειάστηκε κάποτε νά περάσει κάποια άλλα

σύνορα –της Ευρώπης αυτή τη φορά- για να μπεί στη

ρούσικη γή, βρέθηκε πάλι φορτωμένος με μια άλλη

κληρονομιά :

όλη την άρνηση και την παρακμή του αιώνα του.

( … )

   ---Ο Λένιν είπε :  Ο χωριάτης  θα γίνει κομμουνι-

στής τη μέρα πού θα κυκλωθεί από ηλεχτρικά

σύρματα ! (*)

Καί ο Καζαντζάκης έλεγε :

   ---Ο χωριάτης θα γίνει κομμουνιστής την ημέρα πού

θα κυκλωθεί από ιδεολογικά σύρματα (…) άν ο μπολ-

σεβικισμός εξακολουθεί να μην είναι παρά υλιστικός

θα βουλιάξει στη λάσπη ! (*)

   Ο Καζαντζάκης κολακεύεται να πιστεύει, πώς οι Ρώ-

σοι τον θεωρούν επικίνδυνο, γιατί «σμίγει την κρίση με την

διαύγεια».

Μά οι Ρώσοι κάνουν κάτι χειρότερο : τον αγνοούν

κι άς είναι ένα αρνητικό στοιχείο.

Απόδειξη πώς τον αφίνουν  να ξαναγυρίσει τρείς φορές

στη γή τους. ΄Όμως κανείς δεν τον προσέχει, ούτε και

δίνει σημασία στον μηδενιστικό σκεπτικισμό του.

΄Ως και οί γυναίκες ακόμα,

πού ποτέ ως τότε δεν βρήκαν τη δύναμη ν’ αντισταθούν

στη γοητεία του, τώρα δεν έχουν αυτιά για τις θεωρίες του

και κόβουν τις μεταφυσικές συζητήσεις του με μαχαίρι.

Αυτά όλα, μας τά μαρτυράει ο ίδιος μεσ’ από’ τά βιβλία του

ειλικρινέστατα.

   Τις εντυπώσεις του απ’ τά τρία αυτά ταξίδια, τις βρί-

σκουμε σε δυό βιβλία : Στο Ταξιδεύοντας – Ρουσία,

και στο μυθιστόρημα Toda Raba, πού είναι όμοιο απολύτως

με το προηγούμενο αλλά μυθιστοριοποιημένο.

Το μυθιστόρημα αυτό (**), γράφτηκε απ’ ευθείας  στα γαλλικά,

στα 1929, όταν τερματίστηκε το τρίτο και τελευταίο ταξίδι

του Καζαντζάκη στη Ρωσία.

΄Ένας Γερμανός εκδότης αναλαμβάνει να το εκδόσει ,αν φυσικά αξίζει.

Είναι η στιγμή πού ο κόσμος όλος έχει τά μάτια στραμένα προς

την Ρωσική αναγένηση με πραγματική αγωνία, και μια τέτοια

επικαιρότητα θα ‘ταν τεράστια εκδοτική επιτυχία.

Ο Καζαντζάκης, ενθουσιασμένος από την ιδέα να εμφανιστεί

επί τέλους στο ευρωπαϊκό κοινό, και λαχταρώντας,

με την ανυπομονησία πού τον χαρακτηρίζει τότε,

 να τυπωθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα το βιβλίο του,μεταφέρει,

στο μυθιστόρημα τις εντυπώσεις πού κατά τη διάρκεια

των ταξιδιών του έστελνε ανταποκρίσεις στις διάφορες εφημερίδες,

με ελάχιστες παραλλαγές.

Κι επειδή,  βέβαια, μυθιστόρημα έτσι δεν γράφεται,

είναι περιττό να πούμε πώς συγγραφέας και εκδότης

έμειναν με τις μεγάλες προσδοκίες …   



(*)   Toda Radia, Δίφρος  1956
(**) Mεταφράστηκς από τόν κ.Γ.Μαγκλή
        καί τυπώθηκε από τό Δίφρο τό 1956 

απόσπασμα/
από το κεφάλαιο : << και η τραγωδία >>
από τό βιβλίο της ΛΙΛΗΣ  ΖΩΓΡΑΦΟΥ
<< ΝΙΚΟΣ  ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ >>
            ΕΝΑΣ ΤΡΑΓΙΚΟΣ