... αυτογνωσία

Ποτέ κανείς δεν κοιτάζει μέσα του να αναζητήσει τον εαυτό του, να δει πρώτα τα λάθη του προς τους άλλους, την ποιότητα της συμπεριφοράς του, το κατά πόσον γίνεται υπερβολικός ή φειδωλός στο φέρεσθαι ή αν δεν του περνάει απ' το μυαλό ότι αυτό το φέρεσθαι μπορεί να ενοχλεί. Ποτέ κανείς δεν αναρωτιέται αν δίνει από κεκτημ

ένη ταχύτητα ή γιατί έτσι νομίζει ότι θα τον αγαπήσουν. Σπεύδει όμως να ψέξει τον άλλον, θεωρώντας τον υπεύθυνο για το δικό του πρόβλημα. Πολλές φορές μιλάμε μεταξύ μας για την αυτογνωσία, αλλά όλοι μας απέχουμε πολύ από το να τη βρούμε στ' αλήθεια.

Αυτογνωσία.

Πάντα είχα δυό εαυτούς
Κάτω απ ‘ την ίδια μασχάλη και τους δυό.
Δεν θώπευσα ποτέ κανέναν ιδιαιτέρως.
Ισως γιατί από παιδί
Είχα μια αίσθηση δικαιοσύνης σκάρτη,
Σκάρτη για τους ανθρώπους της σειράς
Που δικαιοσύνη σήμαινε «δικά μου τα δικά σου».
`Οχι. Γι αυτό και κράταγα αποστάσεις κι απ’ τους δυό
Κι όταν ερχόταν ο καιρός
Κατακεραύνωνα εξίσου και τους δύο.
Ο ένας ήταν ο επίσημος εαυτός
Χαιρετούσε, χαμογελούσε, θύμωνε προσποιητά
`Επαιζε το παιγνίδι των άλλων.
Προσπερνούσε πολλές φορές,
Δήθεν αδιάφορος, δήθεν αποστασιοποιημένος
Απ’ τη συνάφεια των πολλών.
Ο άλλος ήταν ο κρυφός εαυτός.
Κρατούσε μυστικά, σιωπούσε, έκλαιγε μονάχος,
`Επαιζε μόνο το δικό του παιγνίδι,
Χωρίς να προσπερνάει τους δικούς του καημούς.
Μέρες και μήνες και χρόνια
Πάλευαν οι δυό εαυτοί.
Εχθροί και φίλοι μαζί,
Συντοπίτες και συγκάτοικοι
Στον αγώνα κατά του ενός εχθρού,
Του κλασσικού του φόβου,
Που διαλύει το σώμα, το πνεύμα, την ψυχή.
Πάντα είχα δυό εαυτούς.
`Ωσπου κάποια στιγμή,
Ημέρες Χριστουγέννων ήταν,
Ενώθηκαν οριστικά σε έναν οι δυό.
Κι αίφνης ο φόβος χάθηκε από τα σωθικά τους.
Πέρασε απέναντι
Σμικρύνθηκε.
Κι έμεινε πίσω να χαζεύει ο ένας και μοναδικός εαυτός,
Την πεθαμένη αύρα εκείνου του φόβου.
Αυτογνωσία! Υπάρχεις τελικά.

Ρίτσα Μασούρα /Χριστούγεννα 2011