Ταξίδεψα αρκετά στο εξωτερικό και έμεινα στην Ευρώπη
και στην Αυστραλία, ποτέ όμως δεν ένοιωσα ότι μπορώ
να ζήσω για πάντα στα ξένα.
και στην Αυστραλία, ποτέ όμως δεν ένοιωσα ότι μπορώ
να ζήσω για πάντα στα ξένα.
Λατρεύω την Ελλάδα, όχι για τους κατοίκους της
(λατρεύω και κάποιους από αυτούς) αλλά για την ίδια τη χώρα.
(λατρεύω και κάποιους από αυτούς) αλλά για την ίδια τη χώρα.
Για τα......
βουνά της, για τις θάλασσές τις, για το φως της, για τα νησιά της, για τη φιλοξενία της, για την έξω καρδιά, για το φαγητό της, για διάφορα άλλα από τα οποία μερικά θα χρησιμοποιήσω για να σας πείσω ότι αξίζει να μείνετε.
βουνά της, για τις θάλασσές τις, για το φως της, για τα νησιά της, για τη φιλοξενία της, για την έξω καρδιά, για το φαγητό της, για διάφορα άλλα από τα οποία μερικά θα χρησιμοποιήσω για να σας πείσω ότι αξίζει να μείνετε.
Ελπίζω όμως να μη με παρεξηγήσετε.
Επειδή γράφω το αντίθετο απ’ ό,τι πολλοί άλλοι, δεν σημαίνει ότι κάτι κρύβω· δεν είμαι λεφτάς, ούτε λαμόγιο, ούτε εθνικιστής )μακριά από μας!).
Το ακριβώς αντίθετο μάλιστα, είμαι αθεράπευτα ρομαντικός, πολύ φτωχός και νοιώθω πολίτης του κόσμου.
Απλά μου αρέσει αυτή η χώρα και θέλω να πιστεύω ότι μπορώ να μείνω εδώ, να ζήσω το όνειρό μου και μάλιστα η πορεία μου να έχει θετική επιρροή γύρω μου.
Φιλλόδοξο, αλλά όχι ανέφικτο. Θέλω να πιστεύω.
Και μιας και έχω μούρλια με τις συναρπαστικές έρευνες, θα αναφέρω ένα πραγματικό στατιστικό δεδομένο, που κολλάει με το κείμενο (αλλά δεν έχει σκοπό να πικάρει, μόνο να κεντρίσει την περιέργεια): «Οι πεισματάρες γυναίκες που επέλεξαν να παραμείνουν στη νεκρή ζώνη του Τσέρνομπιλ, το πιο ραδιενεργό μέρος στον πλανήτη (κόντρα σε κάθε νόμο και λογική), επέζησαν κατά μέσο όρο 10 χρόνια παραπάνω από αυτούς που έφυγαν».
Αλλά αρκετά με τα μελοδραματικά, άλλη είναι η ουσία.
Η ουσία βρίσκεται στο ερώτημα, γιατί να μείνει κανείς στην Ελλάδα.
Καταρχάς, η Ελλάδα δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα.
Καταρχάς, η Ελλάδα δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα.
Είναι μια χώρα με πολύ ιδιαίτερη, αλλά και προσιτή ομορφιά.
Σε όποιο σημείο του χάρτη και να σταθείς, δεν απέχεις περισσότερα από 250 χλμ. από τη θάλασσα και πολύ λιγότερα από βουνό.
Το ότι μπορείς να έχεις αυτή την πανέμορφη φύση όποτε και να τη χρειαστείς, είναι σπουδαία υπόθεση.
Εάν βαριέσαι να διαβάσεις το προηγούμενο μου άρθρο "Ααναζητώντας το μπιτ της ζωής", μπορείς να ρίξεις μια γρήγορη ματιά στις τελευταίες έρευνες που έχουν γίνει κατά καιρούς πάνω στην επιρροή που έχει το φυσικό τοπίο στον άνθρωπο.
Το εκτίμησα πολλές φορές στη ζωή μου, αλλά το κλικ έγινε στη Δανία, όπου ένοιωθα συνεχώς μια περίεργη αίσθηση ψυχοφθόρας «κλειστοφοβίας».
Μετά από καιρό κατάλαβα ότι οφειλόταν στο ανυπόφορα μετριασμένη γεωμορφία της περιοχής.
Το ψηλότερο βουνό της Δανίας είναι ένας μικροσκοπικός λόφος, ύψους 170 μέτρων.
Δεν λέω φυσικά, ότι δεν υπάρχουν άλλες χώρες με πλούσια φύση, αλλά στην Ελλάδα είμαστε απίστευτα τυχεροί να έχουμε τόσο πυκνό, ποικίλο και αμόλυντο φυσικό τοπίο, μερικά μόνο μέτρα μακριά μας.
Σε συνδυασμό με την κληρονομιά που μας άφησε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, κάθε τετραγωνική ίντσα στην Ελλάδα είναι ποτισμένη με αρκετή ομορφιά και μυστήριο, που εάν το εκτιμήσεις, δεν θα βαρεθείς ποτέ.
Εάν επίσης είσαι και στοιχειωδώς κοινωνικός, είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα βρεις πολύ κόσμο να σε ακολουθήσει στις τρέλες σου.
Οι Έλληνες μπορεί να έχουν τα χειρότερα στραβά του κόσμου, αλλά μοναχικούς και αντικοινωνικούς,δεν τους λες!
Σε σχέση τώρα όμως, με κάτι πιο άμεσα συνυφασμένο με την επιβίωση, την ανεργία, τα πράγματα είναι όντως ζοφερά.
Και λέγοντας ανεργία, δεν εννοώ μόνο για τις θέσεις εργασίας, αλλά όλο το διεστραμμένο σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να σου ψαλιδίζει τα φτερά.
Το ίδιο όμως αυτό, το παγκόσμιο δυσλειτουργικό και σαδιστικό εργοστάσιο της αγοράς εργασίας, ζητάει πια ξεκάθαρα μόνο δύο ταλέντα.
Αυτό ίσως καθιστά τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα απ’ όσο νομίζουμε ή ίσως πιο ενδιαφέροντα, όπως το δει κανείς.
Πρώτη φορά στην ιστορία έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάτι τόσο διαφορετικό στην επαγγελματική αρένα.
Η αγορά ζητά εξειδίκευση αλλά παράλληλα ζητά και πανεπιστήμονες.
Ζητάει ανθρώπους που ξέρουν να μαθαίνουν όλη τους τη ζωή συνέχεια, νέα πράγματα.
Δηλαδή, το νέο είδος επαγγελματία αφουκράζεται τις ανάγκες της αγοράς και γρήγορα προσαρμόζεται, μαθαίνοντας κάθε φορά τις νέες τέχνες που έχουν ζήτηση.
Δεν είναι εύκολο, αλλά έτσι είναι.
Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο γρήγορα θα μάθουμε να επιβιώνουμε.
Εκτός αν βρούμε τρόπο και δημιουργήσουμε ένα εναλλακτικό σύστημα επιβίωσης, το οποίο δεν θα απαιτεί συνέχεια γνώση και χρόνο, αλλά αλληλεγγύη και συλλογικότητα.
Αυτό όμως θα το αναπτύξω σε κάποιο άλλο αρθρο.
Για να επιβιώσει λοιπόν κάποιος στην Ελλάδα τώρα, όπου η κρίση ισοπέδωσε κάθε ελπίδα για εύρεση ικανοποιητικής εργασίας, νομίζω πώς πρέπει να μετατοπίσει τη σκέψη του από το "πού", στο "πώς".
Και μια από τις απαντήσεις στο "πώς", θεωρώ πως είναι ο τουρισμός.
Έχεις μια πανέμορφη χώρα και έχεις και έναν λαό που προσπαθεί να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες προσφέροντας πολύ καλές υπηρεσίες (θα αναφερθώ πιο κάτω για αυτό) με το ελάχιστο κόστος.
Δεν ξέρω πολλά για τον κλάδο, αλλά φαντάζομαι πώς αυτές οι συνθήκες σε συνδυασμό με κάποιες εναλλακτικές ιδέες τουρισμού (ο αθλοτουρισμός στην Ελλάδα, βλ. ορεινό τρέξιμο, στο μέλλον θα παίζει πολύ, θα με θυμηθείτε) προσφέρονται για να δημιουργήσεις ένα πολύ ελκυστικό προορισμό.
Πιστεύω πως έχοντας ως δεδομένο αυτό, με λίγο μυαλό, αγάπη και μεράκι, μπορεί ο καθένας να δημιουργήσει ένα προϊόν ή υπηρεσία (καινοτόμα ή όχι) που εκτός ότι θα του αποφέρει τα προς το ζειν, θα έχει και κάθε δυναμική για να αλλάξει προς το καλύτερο τα δεδομένα της περιοχής του.
Έχουμε αρκετή έτοιμη κληρονομιά νομίζω, όχι για να εκμεταλλευτούμε, αλλά κυρίως για να εμπνευστούμε.
Γενικότερα πάντως, εάν είσαι πολύ καλός στη δουλειά σου, θεωρώ πώς δύσκολα θα πεινάσεις.
Ακόμα και στην αναξιοκρατική Ελλάδα.
Μπορεί να μην αμοίβεσαι με αυτά που αξίζεις, αλλά σίγουρα θα καταφέρεις να ζήσεις με αξιοπρέπεια.
Γιατί η κρίση, ενώ από την μία θερίζει τις εργασιακές ευκαιρίες και τις παροχές του κράτους, από την άλλη δημιουργεί ένα περιβάλλον που δεν συγχωρεί την κακή ποιότητα υπηρεσιών ή προϊόντων.
Ο ανταγωνισμός στην κρίση γίνεται τρομερά έντονος και κάθε επαγγελματίας πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του, για να τα βγάλει πέρα.
Το ξέρω ότι αυτό ακούγεται ψυχρό, αλλά αν το σκεφτεί κανείς ψύχραιμα, η οικονομική δυσκολία σε πιέζει να γίνεις καλύτερος.
Όλα αυτά τα θέτω σε μια παραδοσιακή βάση επιχείρησης ή τελοσπάντων δημιουργίας.
Με λίγη τεχνογνωσία όμως, μπορούν να ειδωθούν και από μια άλλη ματιά, ακόμα πιο γοητευτική και ελπιδοφόρα.
Τη ματιά που βλέπει την μονάδα συνδεδεμένη μέσα στο κυβερνοχωριό.
Η ιδέα σου/το προϊόν σου/η υπηρεσία σου μπορεί να απευθυνθεί πια, στην παγκόσμια αγορά.
Αντί να προσπαθείς να κερδίσεις το 0.1% των Ελλήνων καταναλωτών (οι οποίοι δεν έχουν και χρήματα), μπορείς, με λίγη περισσότερη δουλειά, να προσελκύσεις το 0.000001% του παγκόσμιου καταναλωτή.
Απαιτεί και αυτό όμως μια τέχνη, που αφορά την προώθηση ίσως, τις πωλήσεις και άλλες δεξιότητες, που μπορείς όμως και πρέπει να μάθεις, όπως ανέφερα και παραπάνω, μέσα από το ίδιο το κυβερνοχωριό που σε φιλοξενεί.
Ο ανταγωνισμός ενώ είναι αλήθεια ότι σε τέτοια κλίμακα γίνεται αμείλικτος, σε σπρώχνει να χωθείς σε έναν άγνωστο κόσμο, που σου δίνει πολύ περισσότερες ευκαιρίες για καλύτερο εισόδημα.
Από την άλλη, έχεις τη δυνατότητα να πουλήσεις κάτι καινοτόμο που δεν το προσφέρει η αγορά, οπότε, άμεσα έχεις και ένα πλεονέκτημα ή κάτι που για κάποιους λόγους ενώ υπάρχει, δεν έχει αξιοποιηθεί όπως θα του άξιζε.
Κάτι τέτοιο, εκτός από τα χρήματα, σου προσφέρει και μια ελευθερία του να μπορείς να επιλέγεις την έδρα σου.
Μπορείς δηλαδή να αποφασίσεις ότι το γραφείο σου θα βρίσκεται στην τουαλέτα στο σπίτι του χωριού σου, πάνω στο βουνό και στον καθαρό αέρα, χωρίς αυτό να σε περιορίζει πουθενά.
Και εκτός αυτών των πλεονεκτημάτων, η δραστηριότητά σου βοηθά το ίδιο το προϊόν, καθώς με τις πωλήσεις σου, βοηθάς στην εξάπλωσή του.
Αλλά, όπως όλα τα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή, το δύσκολο δεν είναι να βρεις ή να αποφασίσεις σε ποια ιδέα θα επενδύσεις, το δύσκολο είναι να το κυνηγήσεις και στο τέλος να το υλοποιήσεις.
Αυτό το προϊόν, θα μπορούσε να είναι ένα Ελληνικό προϊόν.
Τα περισσότερα Ελληνικά προϊόντα δεν είναι τόσο διαδεδομένα στο εξωτερικό, αλλά παρ’ όλα αυτά έχουν καλή φήμη.
Για τα Ελληνικά τρόφιμα για παράδειγμα, οι ξένοι γνωρίζουν ότι είναι γευστικά, δοκιμασμένα, ιδιαίτερα, παραγμένα από Ελληνικές εταιρίες και όχι διεθνείς κολοσσούς, αυθεντικά και διάφορα άλλα στοιχεία, που ως επί το πλείστον είναι θετικά.
Εάν κάτι τέτοιο υποστηριχθεί και προωθηθεί οργανωμένα απο ανθρώπους που έχουν όρεξη και όραμα, νομίζω πως σύντομα θα βρει μια γωνιά να φυτρώσει κάπου μέσα στο χάος της Ελληνικής πραγματικότητας για αρχή και της παγκόσμιας αργότερα.
Όλα αυτά βέβαια, προαπαιτούν και μια παραπάνω δόση θετικών συναισθημάτων για να αρχίσουν να λειτουργούν ως κίνητρα.
Και δεν προσπάθησα, εννοείται, να συμπεριλάβω κάθε ελπιδοφόρα ιδέα που είχα, σε σχέση με την Ελλάδα και τη δημιουργία μέλλοντος σε αυτήν, αλλά δοκίμασα να περιγράψω συνοπτικά τις πιο βασικές σκέψεις που με κρατάνε εδώ.
Και, ναι δέχομαι ότι για να σκεφτεί κανείς θετικά σε έναν τόπο που υπομονεύεται η κάθε του κίνηση, χρειάζεται αρκετή τρέλα.
Όμως, αυτή η τρέλα που επιμένει να διορθώνει αντί να αγοράζει ή διαφορετικά, που ψάχνει τη λύση αντί για το πρόβλημα, είναι δημιουργική γιατί αποκαλύπτει τη γοητεία της διαδρομής, ενώ παράλληλα σε προσανατολίζει και προς τον προορισμό σου.
Δεν σου χαρίζεται βέβαια όπως τα όνειρα, αλλά σου υπόσχεται ότι η δουλειά σου θα ανταμειφθεί, όχι από το κράτος, αλλά από τον εαυτό σου (ίσως και από τους συμπολίτες σου).
Αυτά όμως επειδή χρειάζονται βίωμα για να επιβεβαιωθούν, τα αφήνω προς διερεύνηση.
Έως τότε, ας δοκιμάσουμε να δημιουργήσουμε!
δημοσιεύθηκε στις 22/11/2013 - Νίκος Αναπούρνης
φωτό: Δημήτριος Κοντιζάκης
το διάβασα εδώ : eyedoll.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου