χημειοθεραπεια χημειοθεραπεια ...τολεγα και το ξαναλεγα
για να πεισω εμενα...
σκεφτομουν δεν ειναι τιποτα σπουδαιο μια απλη διαδικασια
που περνουσε ευκολα...
την πρωτη φορα το αγνωστο με πηγε γελαστη κεφατη...ενιωσα περιεργα με το φαρμακο
που κυλησε στις φλεβες μου...ομως μιλουσα γελουσα...
οταν επεστρεψα σπιτι ενιωσα περιεργα αρρωστη συμπτωματα
που δεν ειχα ξανανιωσει...
μετα τη δευτερη φορα που ηξερα δεν ηθελα να ξαναπαω ...παρακαλουσα μη... απο το στρες μολις εφτανα στην κλινικη εκανα εμετους παρα τα ηρεμιστικα...
πολλες οι παρενεργειες απιστευτες ...τα μαλλια η μονη ανωδυνη...
μα αυτο που δεν αντεχα ηταν ο ληθαργος των πρωτων ημερων σε καθε θεραπεια...
δεν ηξερα αν ζουσα αν κοιμομουν με ποιον μιλουσα αν μιλουσα αν ηταν μερα η νυχτα
που βρισκομουν...κατασταση που επιβαρυνε την ψυχολογια μου
μαζι με το οτι ενιωθα ανημπορη να κανω πραγματα που ηθελα ...
ανειπωτα και ατελειωτα ολα μεσα στο μυαλο μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου