ΕΝΤΙΘ ΠΙΑΦ

... Η Εντίθ Πιαφ γεννήθηκε ως Εντίθ Ζιοβάνα Γκασιόν, στις 19 Δεκεμβρίου του 1915 στη Μπελβίλ του Παρισιού.
... στα παιδικά της χρόνια η Πιαφ τυφλώθηκε, 
από άγνωστη αιτία, ενώ τελικώς ξαναβρήκε το φως της.

- Τα εφηβικά της χρόνια η τραγουδίστρια θα τα περάσει δίπλα στον πατέρα της, δουλεύοντας μαζί του σε τσίρκο, όπου την έβαζε να τραγουδάει για να συμπληρώνει το δικό του «νούμερο».

- Η μητέρα της, γαλλοϊταλικής καταγωγής ήταν τραγουδίστρια σε καφέ της εποχής, 
ενώ ο πατέρας της ακροβάτης του δρόμου. 
Η μικρή Εντίθ μεγάλωσε μαζί με τη γιαγιά της, η οποία διατηρούσε οίκο ανοχής σε επαρχιακή πόλη της Γαλλίας.

-Το 1932 γνώρισε κι ερωτεύτηκε τον Louis Dupont -    τον επονομαζόμενο στο δρόμο του Μπελβίλ κι ως "P'tit Louis" και πολύ σύντομα το καμαράκι του, δέχτηκε τρεις, παρόλη την απέχθεια που υπήρχε μεταξύ του Λουί και της Μομόν. Εκείνος προσπάθησε να την αποκόψει από τους δρόμους και τη πίεζε να πιάσει κάποια δουλειά, από τις τόσες άλλες που 'βρισκε και της πρότεινε. Κείνη αρνιότανε πεισματικά μέχρι που 'μεινε έγκυος. Τότε, έπιασε δουλειά για λίγο, σε κάποιο εργοστάσιο που 'φτιαχνε στεφάνια, μέχρι που γέννησε κι αυτή ένα κοριτσάκι, τη Μαρσέλ, τον Φλεβάρη του 1933, στο νοσοκομείο Tenon     

... η Εντίθ, μην έχοντας δυνατότητα να κρατηθεί μακριά από τον δρόμο και να μεγαλώσει ένα μωρό, 
-ίσως και να 'χε και μειωμένο μητρικό ένστικτο, ποιος θα τη κατηγορούσε ακόμα κι αν ήταν έτσι ?- 
δε μπόρεσε να παραμείνει για πολύ στο σπίτι. 
Το καλοκαίρι κι όλας της ίδιας χρονιάς, βγήκε πάλι για να δώσει τις παραστάσεις της στο ...πάτριον έδαφος. 
Ο Λουίς έγινε θηρίο, γιατί οι δυο τους αφήνανε το μωρό μονάχο στο δωμάτιο κι έτσι γρήγορα ξέσπασε καβγάς, 
κι ο Λουίς αποχωρεί από τη ζωή της....

 - Τόν Αύγουστο του 1935,
ξάφνου ειδοποιείται νά πάει στό νοσοκομείο Tenon,
όπου έχει μεταφερθεί η κόρη της Μαρσέλ,
σοβαρά άρρωστη από μηνιγγίτιδα....έτρεξε σάν τρελή μά τού κάκου...
γιατί ήταν πλέον αργά... η μικρή Μαρσέλ...άλλο ένα θηλυκό ανθάκι τού δρόμου,
άτυχο αυτό, πέθανε σέ μιά βδομάδα...

-Στις 3 Μάρτη του 1944 πεθαίνει ο πατέρας της. 
Είχε μείνει για χρόνια πολλά, σ' ένα φτηνό πανδοχείο, από επιλογή του κι η κόρη του... 
*όταν άρχισε να γνωρίζει κάποιαν επιτυχία, του 'χε προσφέρει έναν υπηρέτη, 
εκπληρώνοντας έτσι μια παλιά υπόσχεσή της προς αυτόν. 
Αυτός λοιπόν ο υπηρέτης ήτανε που ειδοποίησε τις δυο φίλες για τον θάνατό του. 
Η κηδεία του έγινε στις 8 του ίδιου μήνα, στο ναό του ST Jean- Baptiste και τη παρακολουθήσανε τα μέλη της οικογένειας, από τη Νορμανδία κι οι πόρνες από το μπορντέλο Bernay που δούλευε η μητέρα του. 
H Eντίθ φρόντισε να ταφεί κοντά στη Μαρσέλ, τη κόρη της, στο κοιμητήρι Pere Lachaise

   Η κοινωνική της ζωή εκτινάχθηκε στα ύψη, γνώρισε μερικές μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης... 

όπως Orson Welles, Judy Garland, έγινε καλή φίλη με τη Marlene Dietrich.

συναντήθηκε με τον Albert Einstein και με κάποιο μεγάλο μποξέρ εκείνης της εποχής, τον "Moroccan Bomber" επ' 


ονόματι Marcel Cerdan.    
... σύντομα, κάποιο βράδυ μετά τη παράστασή της δέχτηκε μια πρόσκληση για δείπνο 
σε κάποιο γωνιακό drugstore, απο κείνον και πήγε, δεν,,, ήτανε δα και τίποτα σπουδαίο, παστράμι κι αλατισμένο βοδινό κρέας με μπύρα... 
μα το κυριώτερο, ήτανε το ξεκίνημα ενός μεγάλου έρωτα στη ζωή και των δυο, 
που κράτησε πολύ και τους πρόσφερε, εκτός από λίγες δυνατές συγκινήσεις και πάμπολλες πίκρες, 
μέχρι το τέλος της ζωής τους,
... ήτανε παντρεμμένος, η γυναίκα και τα τρία παιδιά του ζούσανε στη Καζαμπλάνκα, 
όπου τους επισκεπτόταν σποραδικά κι η δουλειά του ήτανε τέτοια που της ήταν απαγορευμένο να τον βλέπει όταν ήτανε σε προπόνηση κι αυτό ήτανε μια γερή δοκιμασία για τους δυο τους, πέρα από τον γάμο του. 
Φήμες την ήθελαν να περνά λάθρα και με μεγάλο ρίσκο τις προφυλάξεις, από τους προπονητές του, 

    για να 'ναι μαζί του, κάθε φορά που βρισκότανε στις ΗΠΑ. 
Εντωμεταξύ, οι ΗΠΑ δεν ήτανε Γαλλία κι η σχέση τους ήτανε σε δημόσια κατακραυγή... 
από την απατημένη σύζυγο, από τον Τύπο κι ακόμα κι από το φιλαράκι της, τη Μομόν. 
Έτσι αναγκαζότανε να δηλώνει στις συνεντεύξεις, πως "δεν ήτανε τίποτα παραπάνω από απλοί καλοί φίλοι", 
για να διαφυλάξει το πρόσωπο που προσπαθούσε να χτίσει εκεί και να συνεχίσει το πρόγραμμά της. 



Η Εντίθ τον λάτρευε, παρ' ολ' αυτά...

- Στις 27 Οκτώβρη 1949, ο Μαρσέλ σκοτώνεται, μαζί με πολλούς συνταξιδιώτες, σ' αεροπορικό δυστύχημα, 
στις Αζόρρες,    καθώς ερχόταν από το Παρίσι για να συναντήσει την Εντίθ. 
Επίσης μεταξύ των νεκρών, συγκαταλεγόταν η Ginette Neveu, βιολονίστρια και φίλη της. 
Γιατί αποφάσισε να πετάξει, τη στιγμή που κι οι δυο τους φοβόντουσαν τα αεροπορικά ταξίδια, 
είναι κάτι που δε θα το μάθουμε ποτέ... 
η μια δεκτή πιθανότητα είναι πως τελικά τον έπεισε να το κάνει για ν' αποφύγουν μια πιθανή αργότερη άφιξή του, 
αν επέλεγε να φτάσει με πλοίο, 
ενώ μια δεύτερη, πως ήθελε να της κάνει έκπληξη... 
... ό,τι κι αν ήτανε τη συνέτριψε, 
ωστόσο επέμεινε να τραγουδήσει στην εναρκτήρια παράσταση στο "Τhe Versailles"
... ήταν ένα τραγικό θέαμα... ήτανε χάλια, 
δήλωσε πως αφιερώνει τη βραδιά και τα τραγούδια της σε κείνον, 
λιποθύμησεν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της παράστασης, 
αλλά όπως δήλωσεν αργότερα, με τίποτε δε θα σταματούσε τούτο το στερνό της "αντίο" 
στον άνθρωπο που τόσο πολύ αγάπησε κι έχασε ξαφνικά... 
... από το χρονικό σημείο και πέρα, η ζωή της θα πάρει μια σπειροειδή στροφή προς τη κατάθλιψη, 
που όλο θα συγκλίνει προς το κέντρο, παρ' όλες της προσπάθειες αυτής να ξεφύγει μέσω της τέχνης της, 
αλλά και των ανθρώπων που την αγαπούσαν και τη περιτριγύριζαν, 
εκεί ήτανε που στράφηκε, πάνω στην απελπισία της και προς τον πνευματισμό. 



Εδώ πρέπει να πούμε πως μπορεί να μη βοήθησε τον Αζναβούρ    μα εκείνος ένιωσε βαθιά υποχρεωμένος από κείνη κι έμεινε στο πλευρό της μέχρι το τέλος της ζωής της, 
ασκώντας, πέρα από την ψυχολογική και καλλιτεχνική και φιλική υποστήριξη, 
ακόμα και χρέη προσωπικού γραμματέα της κι οδηγού της, ενώ παράλληλα της έγραψε μερικά θαυμάσια τραγούδια.....

 - Αλλη μια θυελλώδης σχέση που κράτησε όμως κάμποσο, 
εξαιτίας της κοινής τους αγάπης για τη μουσική.... 
ο Μουστακί  ο οποίος της έγραψε καί θαυμάσια τραγούδια...

                             

Δημήτρης Χόρν – Εντίθ Πιάφ

«Non, je ne regrette rien»… Πρόκειται για ένα τετρασέλιδο γράμμα με παραλήπτη τον Δημήτρη Χορν, μία επιστολή στην οποία τον καλεί απεγνωσμένα να πάει να τη βρει στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη ή το Λονδίνο, διαφορετικά «θα έρθω εγώ κοντά σου τον Νοέμβριο, και κανείς στον κόσμο δεν θα με εμποδίσει να έρθω στην Αθήνα». Στο χειρόγραφο σημείωμα της, λοιπόν, η Εντιθ Πιαφ, που ήταν τότε 31 και ήδη στο απόγειο της καριέρας της, εκφράζει την αγάπη της «για τον Τάκη μου». «Σε αγαπώ, όπως δεν έχω αγαπήσει κανέναν, Τάκη, μην ραγίσεις την καρδιά μου», έγραφε ύστερα από την συνάντηση που είχαν στην Αθήνα. [Πρόκειται για την περίοδο που το τραγούδι «La Vie Εn Rose» γνωρίζει μεγάλη επιτυχία].

«Θα ήθελα να ζω πολύ κοντά σου, νομίζω ότι θα μπορούσα να σε κάνω ευτυχισμένο και πιστεύω επίσης ότι σε καταλαβαίνω πολύ καλά. Ξέρω ότι μπορώ να τα παρατήσω όλα για σένα». Στο τηλεγράφημα που έστειλε δύο μήνες μετά, η Εντιθ Πιαφ εκφράζει και πάλι τον έρωτα της, ζητώντας του να της στείλει γράμμα στο όνομα Μαντάμ Μπιγκάρ, στον αριθμό 26 της οδού Berry.

Ο Δημήτρης Χορν λέγεται ότι είχε συναντήσει την Πιαφ μετά την sold-out εμφάνισή της στο θέατρο Κοτοπούλη, στην Αθήνα. Ηταν μόλις 25. [Η Πιαφ ήρθε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1946. Λίγο μετά, δηλαδή, από το τέλος της θυελλώδους σχέσης της με τον Ιβ Μοντάν].  Τα αισθήματά της για τον Δημήτρη Χορν φαίνεται πως έμειναν χωρίς ανταπόκριση.

                                                                                      . / .

Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (κατά τη διάρκεια του οποίου 

η Πιαφ   εμψυχώνει με τη φωνή της τους Γάλλους στρατιώτες), η φήμη της τραγουδίστριας θα εκτοξευτεί στα ύψη.

Στους δρόμους της Πιγκάλ, γνωρίζει τον Λουί Λεπλέ,    διευθυντή του πιο κομψού παρισινού καμπαρέ στα Ηλύσια Πεδία. Μαγεμένος από τη φωνή της υπογράφει συμβόλαιο μαζί της και τη βαφτίζει «Môme Piaf» (μικρό σπουργίτι).
Το 1935 της βγάζει και τον πρώτο της δίσκο.

Λίγο αργότερα όμως ο μέντοράς της Λεπλέ δολοφονείται και η ίδια κατηγορείται πως γνωρίζει τον δολοφόνο, αλλά δεν τον καταδίδει.
Αν και αθωώθηκε με τη βοήθεια ενός νέου συντρόφου, του τραγουδοποιού Ρεμόν Ασό,
    που είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της,
φεύγει για να ζήσει στην επαρχία, αλλά επιστρέφει στο Παρίσι το 1937.

Γύρω στα 23 της είναι πια μια μεγάλη προσωπικότητα και γυρνάει την πρώτη της ταινία που θριαμβεύει.
Από τότε συνεχίζει μια πετυχημένη καριέρα και κάνει μια έντονη ζωή,
... δίπλα σε αρκετούς συντρόφους....

Στα 30 της ερωτεύεται τον Υβ Μοντάν    και αναλαμβάνει να στήσει την καριέρα του...

- Στα τέλη του 1945, γράφει μόνη της την τεράστια επιτυχία της La vie en rose.
Σε όλη την σπουδαία καριέρα της έγραψε 80 τραγούδια.

    Σε μια θριαμβευτική συναυλία στη Νέα Υόρκη, 
το 1959 καταρρέει στη σκηνή μπρος στο κοινό, εντελώς ξαφνικά κι απρόσμενα. 
Μπαίνει εσπευσμένα στο νοσοκομείο για νέα θεραπεία κι εκεί κωφεύει στις παραινέσεις όλων, 
να παρατήσει το τραγούδι, με τη δικαιολογία πως δε μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της να μη τραγουδά. 
- Το 1960 έρχεται η νέα μεγάλη επιτυχία της, από τον τραγουδοποιόCharles Dumont, 
το εμβληματικό "Non, Je Ne Regrette Rien", 
μαζί μ' αυτό κι η υπόσχεση για τις αρχές του 1961, μιας σειράς εμφανίσεων στο Ολυμπιά, 
για να βοηθήσει τον διευθυντή του, Bruno Coquatrix, να γλυτώσει τη πτώχευση. 
Η Εντίθ δόθηκε σ' αυτό κι απόδωσε το νέο της τραγούδι θαυμάσια, κερδίζοντας άλλη μια φορά το γαλλικό εκλεπτυσμένο κοινό. Η παράσταση αυτή έμεινε μοναδική στα χρονικά κι η απόδοση της Πιάφ χαρισματική.

Το καλοκαίρι του 1961 γνωρίζει έναν ακόμα νέο καλλιτέχνη, 
ονόματι Θεοφάνη Λαμπούκα, είκοσι χρόνια νεότερό της και τον ερωτεύεται... φυσικά, 
όπως είχε κάνει πολλάκις στο παρελθόν 
...θα τον βοηθήσει να σταδιοδρομήσει,
... χρησιμοποιώντας πάθος, χρήμα κι επιρροή...     
Ο Theo Sagapo, -όπως ήθελε να τον φωνάζει- έγινε ο επόμενος και τελευταίος άντρας της ζωής της. 

   Ωστόσο τον Σεπτέμβρη του 1962 κανονίστηκε η ..."πιο μεγάλη της μέρα". 
Θα έδινε μια μεγάλη σειρά συναυλιών στο Ολυμπιά και στις 25 Σεπτέμβρη θα 'κανε μια συναυλία στο κέντρο του Παρισιού. 
Όλα ετοιμαστήκανε φαντασμαγορικά κι αυτή η μέρα ονομάστηκε ως η πιο μεγάλη της ζωής της. 
Η Πιάφ έκανε την εμφάνιση της ζωής της στο μεγαλύτερο κοινό που μπόρεσε ποτέ να συγκεντρώσει καλλιτέχνης. 

Κάτω από τα πόδια της αρχηγοί κρατών, υψηλές προσωπικότητες, καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες 
κι άλλοι επίσημοι, ενωμένοι με το ευρύ γαλλικό κοινό, επευφήμησαν τη διάσημη και μοναδική καλλιτέχνιδα, 
έτσι όπως ποτέ δεν επευφημήθηκε αν ζωή καλλιτέχνης 
... τραγούδησε πάνω σ' ένα ειδικό βατήρα, πάνω στο ψηλότερο πάτωμα του πύργου του 'Αιφελ 
κι είπε όλες τις μεγάλες της επιτυχίες, προσδίδοντας έναν εκλεκτό παλμό στο ακροατήριό της. 





Μετά απ' αυτό,  πήγε να παντρευτεί, στις 9 Οκτώβρη του ίδιου χρόνου, 
τον καινούργιο της έρωτα και προς το τέλος της χρονιάς πήρε 
την μεγάλη διάκριση της γαλλικής ακαδημίας σαν φόρος τιμής για τη μακρόχρονη κι εμπνευσμένη καριέρα της 
και για τη συνολική προσφορά της στη γαλλική μουσική... 

Οι μόνοι που ΔΕΝ αντιτάχθηκαν σ' αυτό το γάμο ήταν οι ...γονείς του Τεό, 
την δέχτηκαν με πάρα πολύ καλό τρόπο όταν τους την έφερε ο γιός τους 
και τη φιλοξενήσανε στο σπίτι τους, με χαρά. 

... μα οι συγκινήσεις, η κόπωση, 

η κλονισμένη υγεία κι η συνεχής δράση την κατέβαλαν κι άλλο.... 

...μετά λοιπόν από έναν εκτεταμένο ...μήνα του μέλιτος, το ζευγάρι επέστρεψε στο Παρίσι 
να συνεχίσει το ντουέτο τους. 
Είχανε κανονίσει να εμφανιστούν μαζί, στο Μπομπινό, στις αρχές Φλεβάρη του 1963. 
Δυο μήνες αργότερα, η μεγάλη αυτή καλλιτέχνις, θα περιπέσει σε κώμα 
και θα περάσει τις τελευταίες της μέρες μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας, μεταξύ ζωής και θανάτου, 
μεταξύ συνείδησης και βαθιού ύπνου, στη βίλα της στο Plascassier, κοντά στις Κάνες. 

Τελικά θα μας αφήσει, στις 11 Οκτώβρη του 1963, σ' ηλικία 48 ετών μόλις, 
ακριβώς την ίδια μέρα που διάλεξε να μας αφήσει κι ο εξαιρετικός ποιητής και φίλος της Ζαν Κοκτό. 

Η είδηση του θανάτου της έπεσε σα κεραυνός στο Παρίσι και στην ημέρα της κηδείας της, 
14 Οκτώβρη 1963, 
... πλήθη ξεχύθηκαν να τη συνοδέψουνε στο τελευταίο της ταξίδι το φέρετρό της, 
ως το κοιμητήρι Pere Lachaise, θρηνώντας και σιγοτραγουδώντας τις επιτυχίες της. 

... Ο Τεό συνόδεψε τη σορό με δάκρυα στα μάτια, μέχρι την απόθεσή της στον τάφο.

... η πραγματικότητα πίσω από την απατηλή λάμψη της δημοσιότητας, ήταν πολύ σκοτεινή για την σημαντικότερη φωνή της Γαλλίας. Τραυματισμοί σε τροχαία, κούρες αποτοξίνωσης, επτά εγχειρήσεις, μία απόπειρα αυτοκτονίας...

Νύχτες αγάπης αξημέρωτες,
  που δε λένε να τελειώσουν
  με κυριεύει μια πελώρια ευτυχία,
  καημοί κι έννοιες σβήνουνε.
  Ευτυχισμένοι... τόσον ευτυχισμένοι,
  που μας έρχεται να πεθάνουμε."        

Edith Piaf   (La Vie En Rose) 1945