...ν αρχισω τη μερα που μου λαχε...

                                                         
            Καθε που ξημερωνει
            η σκεψη μου λυγιζει
            στο απροβλεπτο...
η θλιψη μου λιαζεται
στο μετωπο μου...
κι αργα ανοιγουν τα βλεφαρα

             αντικρυζω το αχνο φως του ηλιου
             πανω απ τ ονειρο χωρις τελος...
             κι ετσι προσπαθω
ν αρχισω τη μερα
που μου λαχε...                                                             
ποτε δεν ειναι απλο..
             λιγες φορες ειναι πιο ευκολο...
             μια εικονα, μια σκεψη, ενας λογος
             αλλαζει τη ροη της μερας
κι ανθιζει σα λουλουδι
που δεν ποθησε κανεις...
και που μονο εγω το κρατω
             σα λαβαρο, σα φυλαχτο...
             κι ετσι περπατω τις μερες μου...
             σκουντουφλωνυας απο δω κι απο κει

χωρις αναπαυμο, χωρις ανακωχη...
χωρις αιδω. χωρις ντροπη....
και μια μακρια σιωπη....
της διψας του νικητη...                                                            

Σ.Γ. ♥