Η τέχνη να λέει ευχαριστώ

Τι θα πεις λοιπόν στη Νονά;
Δεν άκουσα να πεις τίποτα!
Α! τι ωραίο δώρο σου έφερε ο Παππούς. Δε θα του πεις ευχαριστώ;
Δε θα το πάρεις αν δεν πεις πρώτα ευχαριστώ!

Είναι φράσεις που ακούγονται από αμήχανους Γονείς που νιώθουν εκτεθειμένοι 
γιατί το πιτσιρίκι τους άρπαξε το δώρο κι εξαφανίστηκε στο δωμάτιο του 
ή το άφησε βουβό σε μια γωνιά ή είπε «δε μ’ αρέσει» 
ή Α! αυτό τό έχω, μου τό χάρισε η γιαγιά Μαρία

=Είναι άδικο να περιμένουμε από τα νήπια να λένε «ευχαριστώ» χωρίς ιδιαίτερη επί τούτου εκπαίδευση. 

=Είναι μια λέξη που δεν την ακούν συχνά στα Ελληνικά σπίτια. 

... δεν λέω ότι είμαστε αγενείς γιατί, αν προσέξετε, «παρακαλώ», λέμε πολύ συχνότερα στις καθημερινές σχέσεις: 

-Φέρε μου, σε παρακαλώ, το τηγανάκι. 

 -Τέλειωνε, σε παρακαλώ. 

-Σβήσε το φούρνο, σε παρακαλώ. 

-Δώσε μου το αλάτι, σε παρακαλώ κλπ κλπ ...

... αλλά ευχαριστώ, αν το καλοσκεφτείτε, λέτε, πολύ ευγενικά, στους ξένους, 

στους άγνωστους και σε άτομα με τα οποία έχετε τυπικές σχέσεις, στον ταμία, 

στον ταχυδρόμο, στο γκαρσόνι, έξω απ’ το σπίτι,

*στο σπίτι, εκεί που σας ακούει και το παιδί, εκφράζεστε... περιφραστικά!!!

Αν σας φέρει η Μητέρα σας ένα θαυμάσιο δώρο που σας ενθουσιάζει θα πείτε Μανούλα μου 

είσαι υπέροχη ή Μάνα είσαι αϊτός ή γιατί έκανες τόσα έξοδα, 

ή με παραχαϊδεύεις χρυσή μου Μαμά ή θα τη φιλήσετε γλυκά. 

***Ευχαριστώ.... μπορεί να μην ακουστεί καθόλου....

Σε άλλες χώρες θα πρότασσαν το ευχαριστώ σε όλα τα παραπάνω, 

ίσως και να μην έλεγαν παρά μόνο ευχαριστώ. 

Είναι η πρώτη λέξη που ζητούν να μάθουν οι τουρίστες κάθε εθνικότητας 

(efkaristo και έπονται τα parakalo, kalimera, sagapo, stin ygia sas κλπ. 

Οι κακές γλώσσες λένε ότι η πρώτη φράση που ζητούν να μάθουν οι Έλληνες 

αντίστοιχα είναι «πόσο κάνει»). 

Είναι πολιτισμική διαφορά; 

Δεν ξέρω. 

Ας μην εμπλακούμε σε κοινωνιολογικές και ανθρωπολογικές αναλύσεις. 

Το ζητούμενο είναι να μάθουν τα παιδιά μας να λένε ευχαριστώ, αυθόρμητα, άνετα. 

Χρειάζονται ειδική εκπαίδευση γι αυτό.

=Μια καλή τεχνική που έχει βοηθήσει πολλούς γονείς είναι να προετοιμαστείτε παίζοντας 

με το παιδί σενάρια κοινής εμπνεύσεως με γνωστούς σας ήρωες:

«Μπαίνει, λοιπόν ο παππούς, κρατώντας ένα μεγάλο πακέτο».
Παππούς: Δες τι σου έφερα Αρίστο.
Αρίστος: Τι έχει μέσα παππού; (Διόρθωση σεναριογράφου: Όχι! πρώτα θα πει ο Αρίστος «Ευχαριστώ πολύ παππού» και θα ευχαριστηθεί πολύ ο παππούς.)
Αρίστος: Ευχαριστώ πολύ παππού. Τι έχει μέσα;
Παππούς: Ένα αλογάκι με κόκκινα χάμουρα. Σ’ αρέσει;
Αρίστος: Πολύ μ’ αρέσει παππού. Σ’ ευχαριστώ πολύ. (χαμόγελο σχεδόν επιβάλλεται, φιλί προαιρετικό, ζητωκραυγή προαιρετική αν αρέσει πολύ το δώρο).
Το σενάριο πάει καλά μέχρι εδώ και καλύπτει το 70% των δώρων. 

Θα πρέπει όμως να προβλεφθούν δύσκολες καταστάσεις που αποτελούν 

το υπόλοιπο 30% των περιπτώσεων.

Δύσκολη κατάσταση Ι
Ο μικρός είχε ζητήσει αυτοκίνητο αλλά ο παππούς έφερε αλογάκι.

Δύσκολη κατάσταση ΙΙ
Η νονά έφερε ένα πουλόβερ πολύ ωραίο αλλά η μικρή θεωρεί δώρα μόνο τα παιχνίδια.

Δύσκολη κατάσταση ΙΙΙ
Η φίλη της μαμάς ή η μαμά της φίλης φέρνει ένα τηλεφωνάκι κι ο μικρός έχει ένα ίδιο.

Τι να πει ο παραλήπτης του δώρου; 

Πώς να κρύψει την απογοήτευσή του;
- Τα ψέματα «από ευγένεια» που λέμε για να μην πληγώσουμε τα συναισθήματα των άλλων, 

είναι πολύ περιπεπλεγμένες διαδικασίες για να τις χειριστεί ένα παιδί.

- Εξηγείστε του ότι το ευχαριστώ δεν αναφέρεται στο ίδιο το δώρο, 

αλλά στο ότι μας έδωσαν κάτι. Οπωσδήποτε χάρηκε που του έφεραν δώρο.
- Σε δύσκολες περιστάσεις, να λέει απλά «ευχαριστώ πολύ». Χωρίς σχόλια.
- Εξηγείστε ότι οι δωρητές ήθελαν να μας κάνουν ευχαρίστηση και μπήκαν στον κόπο 

να ψάξουν να βρουν κάτι που να μας αρέσει. 

Κρίμα είναι να τους πληγώσουμε λέγοντας ότι δε μας αρέσει το δώρο τους ή ότι έχουμε κι άλλο από το ίδιο. 

Αν δε μας αρέσει καλύτερα να μην πούμε τίποτε.
- Διαβεβαιώστε το παιδί ότι ένα δώρο που δεν του αρέσει θα πάτε μαζί να το αλλάξετε 

και θα έχει την ευκαιρία να διαλέξει ανάμεσα σε πολλά πράγματα. 

Είναι μια ενδιαφέρουσα προοπτική που μπορεί να προκαλέσει ένα ειλικρινές χαμόγελο μαζί με το ευχαριστώ.
- Εξηγείστε ότι ποτέ δεν θέλετε να υποκρίνεται για κάτι που δεν του αρέσει. 

Αλλά πάντα μπορεί να βρει κάτι καλό να πει για όποιο δώρο. 

Το μεγαλύτερο παιδί μπορεί να πει με ειλικρίνεια: 

Δεν είχα πράσινο πουλόβερ, νονά μου ή μ’ αρέσουν πολύ τα βιβλία (κι ας μην αναφερθεί στο ότι έχει ήδη διαβάσει αυτό που του δώρισαν)
- Αν ρωτηθεί «μήπως έχεις τέτοιο αυτοκινητάκι» ασφαλώς θα πει την αλήθεια αλλά σαν έξυπνο 

κι ευγενικό παιδί που είναι μπορεί να δείξει ότι αυτό δεν του μειώνει την ευχαρίστηση: 

«ναι, έχω αλλά τώρα θα έχω δύο» ή «έχω και θα το αλλάξουμε με τη μαμά να πάρουμε 

ένα τζίπ που το θέλω πολύ».

Φτιάξτε ανάλογα σενάρια.

Το σημαντικότερο είναι να μπορεί το παιδί να εκφράζει τα αληθινά του συναισθήματα 

ευχαριστίας κι ας υστερεί στις τυπικότητες. 

Η παρακάτω ιστορία ήταν αποκαλυπτική για μένα:
Μετά από πολύ ευχάριστες Χριστουγεννιάτικες διακοπές που περάσαμε φιλοξενώντας αγαπητούς μας φίλους με τα παιδιά τους (καλομαθημένα κι αξιολάτρευτα), ήρθε η ώρα του χωρισμού. 

Πριν μπουν στο αυτοκίνητο ο Πάρης, 6-7 χρονών, έδωσε το χέρι του χωριστά στον άντρα μου

και σ’ εμένα, είπε ευχαριστώ πολύ, περάσαμε πολύ ωραία, και του χρόνου. 

Κύριος! 

Καμάρι όλων μας και απόδειξη ότι οι καλοί μας φίλοι του είχαν διδάξει τρόπους καλής συμπεριφοράς. 

Η Λήδα, 4-5 χρονών, σίγουρα με την ίδια ανατροφή, στεκόταν αμίλητη. 

Παρά τις διακριτικές ενθαρρύνσεις της μαμάς της «Λοιπόν, χαιρέτισε κι εσύ, να φεύγουμε», αρνιόταν, μουτρωμένη, να πει οτιδήποτε. 

Δεν ήθελε να φύγει. 

Δεν έλεγε αντίο. Δεν έλεγε ευχαριστώ! 

Με απογοήτευση, κι ενοχλημένοι για τη συμπεριφορά της μικρής, 

οι φίλοι τη φόρτωσαν στο πίσω κάθισμα και μπήκαν κι αυτοί στο αυτοκίνητο. 

Μόλις κατάλαβε η μικρή ότι πράγματι ξεκινάνε, δήλωσε ότι «ήθελε κάτι να μου πει». 

Ήρθε τρέχοντας, έβγαλε από την τσέπη της ένα βότσαλο, είπε «Να! Πάρε! 

Σου δίνω την πετρούλα μου» και γύρισε τρέχοντας στο αυτοκίνητο. 

Το παιδί δεν ήθελε να «πει» ευχαριστώ. 

Ήθελε να μου «δώσει ευχαρίστηση χαρίζοντάς μου έναν από τους θησαυρούς της. 

ΕΥΡΟΝ ΠΡΑΣΙΝΗΝ ΠΕΤΡΑΝ ΩΡΑΙΟΤΑΤΗΝ ΕΛΘΕ ΤΑΧΙΣΤΑ είχε τηλεγραφήσει ο Αλέξης Ζορμπάς στον Καζαντζάκη αλλά αυτός έχασε την ευκαιρία να μοιραστεί αυτή τη χαρά 

με το φίλο του και του ’μεινε η πίκρα. 

Εγώ, κατέταξα το βότσαλο της Λήδας στις πολυτιμότερες αναμνήσεις μου. 

Ένα παιδί μπορεί να μην θέλει να αρθρώσει τη λέξη ευχαριστώ αλλά, 

τι ευλογία όταν μπορεί να αρθρώνει το συναίσθημα!

πηγή : 

από τό περιοδικό "Παιδί Υγεία & Ανατροφή"